Budowa, cykl życiowy i mechanizm zarażenia glistą ludzką

Glista ludzka to gatunek obleńca z grupy glist, pasożytujący w jelicie cienkim człowieka. Jest to nicień silnie wydłużony, zwężony na obu końcach, przyżyciowo barwny bladoróżowy. Martwy robal przybiera kolor szarobiały. Otwór gębowy, znajdujący się w przodzie ciała, otoczony jest przez trzy wargi: grzbietową i dwie brzuszne. Nad wargami umieszczone są brodawki. Koniec ciała samca jest zagięty na stronę brzuszną. Zapłodniona samica składa na dobę około 200 000–250 000 jaj, co daje około 60 milionów rocznie, przewyższając jej masę 1 700 razy. Jaja są owalne i otoczone sfałdowaną osłonką białkową. Wydostają się przez szparę sromową samicy do wnętrza jelita żywiciela, a stąd wraz z kałem na zewnątrz.

W środowisku zewnętrznym (przy odpowiedniej temperaturze 12–36 °C, wilgotności i dostępie tlenu) w jajach rozwija się larwa w okresie 10–40 dni, która wewnątrz jaja liniuje się po raz pierwszy, osiągając stadium inwazyjne. Dopiero jaja zawierające taką larwę, przełknięte przez odpowiedniego żywiciela, są zdolne do zarażenia. W jego jelicie larwy wydostają się z jaj i przenikają do naczyń krwionośnych, którymi dostają się do wątroby, a następnie z krwią do prawej komory serca, a dalej przez tętnicę płucną do płuc. W płucach larwy czynnie opuszczają naczynia (przerywając je) i przedostają się do światła pęcherzyków płucnych. Dalsza wędrówka larw prowadzi przez oskrzeliki, oskrzela, tchawicę i gardziel, a następnie przełyk do przewodu pokarmowego. W trakcie migracji larwy liniują się dwukrotnie w płucach, następnie zachodzi jeszcze jedno, ostatnie (czwarte) linienie i pasożyty dojrzewają. Kopulacja odbywa się w jelicie. Pierwsze jaja pojawiają się w kale 60–70 dni po zarażeniu. Inwazja glisty ludzkiej i choroba przez nią wywoływana nazywają się glistnicą.