1. LEW Z NEMEI
Sprawa dotyczyła zaginionego pekińczyka. Do Herkulesa Poirota przyszedł Joseph Hoggin. Pani Hoggin, jego żona, wyszła z psem (nazywał się Shan Tung) na spacer. Zobaczyła dziecko w wózku i zaczęła się nim zachwycać. Zagadała do opiekunki dziecka, a gdy spojrzała ponownie, psa już nie było — przecięto mu smycz. Pani Hoggin dostała list z żądaniem zapłaty 200 funtów oraz groźbą powiadomienia policji lub oznaczenia pieniędzy. W przeciwnym razie psu obetną uszy i ogon, więc zapłaciła. Sytuacja powtórzyła się kilka razy (m.in. u pani Samuelson i jej damy do towarzystwa, panny Keble). Poirot udał się pod adres, na który miały być przysłane pieniądze, czyli do pensjonatu. Okazało się, że porwania psów zawsze miały miejsce w tym samym miejscu i dniu (czwartek). Psy porywała Amy Carnaby, która nie miała pieniędzy, ale miała siostrę, kalekę Emily. W trakcie rozmowy przecięła smycz i zabrała pekińczyka, a następnie tak go wytresowała, żeby sam wracał do domu. Następnie informowała go o ucieczce z gościną, z którą rozmawiała, a potem pojawiły się listy z szantażem (porwano około 16 psów). Oddały kasę Poirotowi, a on nie ujawnił Hoggina, kto porywał psy. Herkules dał Amy Carnaby 200 funtów.
2. HYDRA LERNEJSKA
Sprawa dotyczyła otrucia żony doktora Charlesa Oldfielda. Wszyscy plotkowali, że ten doktor otruł swoją żonę, ponieważ jej nie kochał (to była prawda) i chciał się ożenić z Jean Moncrieffe. Poirot powiedział, że został przysłany przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Przeprowadził wywiad środowiskowy. Były dwie siostry, które opiekowały się panią Oldfield, siostra Harrison i Beatrice King. Poirot rozmawiał z siostrą Harrison i zaproponował ekshumację zwłok; ona była zszokowana jego pomysłem i usprawiedliwiała swój sprzeciw plotkowaniem sąsiadów. Okazało się, że to siostra Harrison otruła panią Oldfield arszenikiem, a następnie powiedziała Poirotowi, że to Moncrieffe. Twierdziła, że Jean kłóciła się z Oldfieldem, ponieważ chciała być z nim. Później Poirot kazał jej śledzić swojego służącego Georgesowi. Wtedy wyszło na jaw, że siostra Harrison zabiła panią Oldfield, ponieważ podkochiwała się w doktorze, a następnie zrzuciła winę na Moncrieffe, wiedząc, że będą razem i chciała to popsuć.
3. ŁANIA KERYNEJSKA
Sprawa dotyczy odnalezienia Nity Valetty. Do Poirota przyszedł mechanik, Ted Williamson, który powiedział, że zakochał się w pewnej dziewczynie. Ona prawdopodobnie również w nim, spotkali się raz, a następnie umówili, ale dziewczyna nie pojawiła się na spotkaniu. Ted otrzymał adres jej zamieszkania od jakiejś służącej, która ją zastąpiła. Poirot podróżował po różnych krajach i w końcu okazało się, że dziewczyna nie żyje. Potem Herkules odnalazł jej rodziców i rozmawiał z nimi; okazało się, że była niesamowitą tancerką rosyjską — Katrina Samousheka. Okazało się, że ta tancerka podawała się za swoją włoską służącą Juanitę (Nitę). Katrina wyjechała do Szwajcarii. Tam przyjechał do niej Poirot, wyjaśnił wszystko i zachęcił ją do spotykania się z mechanikiem.
4. DZIK Z ERYMANTU
W tej historii Poirot podawał się za Poiriera. Herkules Poirot po trzeciej pracy został w Szwajcarii, chcąc zwiedzić okolice, ponieważ nigdy tam nie był. Wsiadł do kolejki i od razu podszedł do niego konduktor, sprawdził mu bilet, a następnie włożył go do kieszeni wraz z jakąś wiadomością. Poirot przeczytał tę wiadomość; dotyczyła ona sprawy, która była na pierwszych stronach gazet. Chodziło o zabójcę Marrascauda, który miał się spotkać ze swoją bandą w hotelu w Rocher Neiges. List ten od jego starego przyjaciela Lementeuila. Gdy Poirot dotarł na miejsce, od razu zaczął poznawać ludzi, a ponieważ było ich niewielu, łatwiej mu było szukać. Głównym jego kontaktem był kelner Gustav, który oznajmił mu, że nazywa się Drouet i jest inspektorem policji. Razem z nim Poirot obserwował gości i zastanawiał się, kto może być przestępcą. Następnego dnia wieczorem Herkules zaczął rozmawiać z personelem hotelu i okazało się, że przed Gustavem kelnerem był ktoś o imieniu Robert. Był on słabym kelnerem, więc go zwolniono i wyjechał. W nocy do pokoju detektywa wtargnęli trzej mężczyźni. Chcieli go pociąć brzytwą, ale uratował go Schwartz — Amerykanin, który był bardzo towarzyski i z którym Poirot już wcześniej rozmawiał. Schwartz wkroczył z bronią do pokoju Herkulesa i strzelił, tak że jednym z mężczyzn kula przeleciała mu koło ucha. Wepchnęli ich do szafy. Okazało się, że bandyci wcześniej napadli Gustava i pocięli mu twarz. Pobiegli do inspektora sprawdzić, jak się ma, i gdy wyszli z pokoju, zobaczyli krwawe ślady stóp. Zaczęli iść ich tropem i trafili do zamkniętego skrzydła hotelu. Znaleźli tam w jednym z pokoi zabitego Roberta i przyczepioną do niego karteczkę „Marrascaud nie będzie więcej zabijał ani oszukiwał przyjaciół”. Razem z doktorem Lutzem i Schwartzem wysnuli hipotezę, dlaczego go zabili. Kilka dni później przed hotelem zjawił się Lementeuil, komisarz policji. Okazało się, że Gustav był Marrascaudem, a prawdziwym komisarzem policji był kelner Robert Drouet. Doktor Lutz miał przyjechać tam i zrobić operację plastyczną Marrascaudowi. Gdy Gustav został pocięty, tak naprawdę przeprowadzano na nim operację plastyczną, a przestępcy mieli go uciszyć, ale przeszkodził im Schwartz.
5. STAJNIE AUGIASZA
Do Poirota przychodzą sir George Conway i Edward Ferrier. Proszą o pomoc, ponieważ ich poprzednik, John Hammet, był oszustem, a gazeta „X-ray news” zamierza ujawnić dowody na jego działania i podać je do wiadomości publicznej, co może zaszkodzić obecnym politykom. Poirot wymyślił plan. Odwiedził redaktora gazety i zaproponował mu łapówkę, ale ten jej nie przyjął. Następnie poprosił innego redaktora z innej gazety o pomoc. Znaleźli kobietę podobną do Dagmar Ferrier i poprosili ją, aby została dublerką znanej aktorki. Kobieta zgodziła się i jeździła po różnych krajach, robiąc sobie zdjęcia u boku mężczyzny. Potem poszli do sądu. Wygrali i otrzymali odszkodowanie, a potem Ferrier dowiedział się o roli swojej żony w tym wszystkim.
6. PTAKI STYMFALIJSKIE
Harold Waring, pewien polityk, pojechał do Słowacji, aby odpocząć od wszystkiego. Jego kariera polityczna zapowiadała się pomyślnie. Nie miał żony ani dzieci. W ośrodku w Słowacji poznał dwie kobiety, z którymi się zaprzyjaźnił — nazywały się Elsie i Rice Clanton. Pewnego dnia Waring zobaczył dwie kobiety bardzo brzydkie i trochę przerażające. Myślał o nich jako o zwiastunach zła. Okazało się, że to Polki. Elsie i Harold oceniali je po wyglądzie, natomiast matka Elsie — pani Rice — upominała ich. Waring nie znał języków obcych; jego ojczystym językiem był angielski, lecz na Słowacji bardzo przydatny był niemiecki czy słowacki. Więc, jeżeli coś chciał zamówić lub zrobić, pani Rice pomagała mu. Pewnego dnia spotkał Elsie płaczącą w lesie; okazało się, że jej mąż — Philip — maltretuje ją i jest o nią bardzo zazdrosny. Chwilę porozmawiali i postanowili wrócić do domu. W powrotnej drodze zobaczyli owe brzydkie Polki. W nocy do Elsie przyjechał Philip, ponieważ jakaś kobieta zadzwoniła do niego i powiedziała, że zdradza go z Haroldem (była to oczywiście jedna z Polek). Elsie bała się go i poszła do Waringa, aby ją schował, jednak nie zdążył, bo do pokoju wszedł Philip. Elsie wybiegła z pokoju Harolda i pobiegła do swojego domu, a za nią pobiegł Philip. Za nimi pobiegł Waring i ruszył z kluczem francuskim na żonę. W obronie Clayton rzuciła w niego przyciskiem do papieru. Mąż Elsie osunął się na ziemię i leżał nieprzytomny. Elsie wygoniła Harolda z pokoju i została z nieprzytomnym Claytonem. Później Waringa odwiedziła pani Rice i powiedziała mu, że Philip nie żyje. Następnego dnia razem z Elsie i panią Rice wymyślili, co zrobić, aby ukryć zabójstwo Claytona. Pani Rice kazała Haroldowi wysłać telegraf po pieniądze. Pani Rice napisała mu listę osób do przekupienia. Kiedy zaczęli świętować udany plan, podeszły do nich Polki i zaczęły ich szantażować, że wszystko słyszały. Waring spacerował przy jeziorze i spotkał tam Poirota. Nie wiedząc, kim on jest, wyjaśnił mu, co się wydarzyło. Herkules następnego dnia wytłumaczył mu, co się naprawdę stało; okazało się, że Elsie i pani Rice były oszustkami i chciały wydobyć od Harolda pieniądze, a te stare Polki chciały tylko się zaprzyjaźnić, tylko pani Rice źle tłumaczyła, co do nich mówiły. Po całym tym wydarzeniu Harold Waring postanowił nauczyć się dobrze obcego języka europejskiego.
7. BYK KRETEŃSKI
Do Poirota przychodzi Diana Maberly i mówi mu, że była zaręczona z Hughem Chandlerem, ale on nagle zerwał zaręczyny, ponieważ stwierdził, że jest chory psychicznie. Okazało się, że ta choroba psychiczna objawia się co jedno lub dwa pokolenia. Poirot odwiedził posiadłość Chandlerów i zaczął rozmawiać po kolei z półkownikiem, Georgem Frobisherem — przyjacielem rodziny, oraz z Charlesem Chandlerem, ojcem Hugha Chandlera. Charles opowiedział Poirotowi o śmierci swojej żony. Jego żona utonęła na środku zatoki; w łodzi był przeciek i wywróciła się do góry nogami. Herkules rozpoczął rozmowę z Hughem Chandlerem. Hugh prosi Poirota, aby przekonał Dianę, żeby ułożyła sobie życie ze Stevenem Grahamem. Hugh opowiada Poirotowi, jak objawia się jego choroba: ma dziwne sny, halucynacje. Czasem budzi się cały we krwi i z nożem w ręku, a potem okazuje się, że zabił jakieś zwierzę (m.in. papugę, kota, stado owiec). Młody Chandler spisał cały swój majątek Dianie w testamencie. Poirot zastanawia się, co może być przyczyną obłędu. Młody Chandler sugeruje Poirotowi, że ma zamiar popełnić samobójstwo. Poirot prosi Dianę, aby przenocowali w posiadłości Chandlerów. Herkules obawia się, że w tej posiadłości może dojść do morderstwa. Poirot wszedł do pokoju Hugha i wziął trochę kremu do golenia. Potem generał Chandler zabrał go do biblioteki i wyjaśnił mu, że nie chce, aby Diana nocowała w jego posiadłości. W końcu Charles zgodził się, ale poprosił, aby Diana nie nocowała w jego posiadłości, ponieważ Hugh ją kocha i będzie się męczył, jeżeli ją zabije. Herkules musiał wrócić, aby zabrać parę rzeczy z domu. Po drodze poprosił Dianę, aby weszli do apteki po szczoteczkę do zębów. Diana zrozumiała, że Poirot zbyt długo nie wraca z apteki. Domyśliła się, że Herkules poszedł do posiadłości i pojechała tam. Diana w posiadłości nie zauważyła nikogo, ale w środku nocy ktoś dobijał się do jej drzwi. Rano pod drzwiami do jej pokoju spał Hugh z nożem w ręku i plamami krwi kota. Chandler obudził się i zaczął się zastanawiać, co się stało. Gdy usłyszał, co się stało, stwierdził, że pójdzie zapolować na królika. Hugh chciał popełnić samobójstwo w magazynie na broń, ale Poirot go powstrzymał i zaczął tłumaczyć, co się stało. Okazało się, że pułkownik Frobisher jest jego ojcem, Charles Chandler utopił jego matkę, do kremu do golenia dodawał wilczej jagody, przez co Hugh miał wysypkę, halucynacje i suchość w gardle. Gdy wszystko wyszło na jaw, Charles popełnił samobójstwo.
8. KLACZE DIOMEDESA
Sprawa ta dotyczyła rozprowadzania narkotyków. Do Herkulesa Poirota zadzwonił doktor Michael Stoddart. Okazało się, że pewna kobieta nazywająca się Patience Grece zorganizowała przyjęcie, na którym były obecne narkotyki i alkohol. Pokłóciła się ona ze swoim przyjacielem, Tony Hawkerem (który później okazało się, że spotyka się z Sheilą). Gdy Tony wyszedł na zewnątrz, strzelił, lecz chybił i trafił w jakiegoś włóczęgę. Przekupili go, więc nie wezwano policji. Grece dostała ataku histerii, a inna młoda dziewczyna — Sheila Grant — zemdlała. (Doktor Stoddart zakochał się w Sheili). Poirot rozmawia z Sheilą i dowiaduje się, że narkotyki przyniósł przyjaciel Grece, ale nie jest tego pewna. Herkules Poirot poszedł do lady Carmichael — plotkarki, aby dowiedzieć się więcej o rodzinie Grant. Następnie udał się do tejże rodziny i zaczął rozmawiać z Generałem Grantem; był on chory na podagrę i miał cztery córki. Poirot zaczął z nim spokojnie rozmawiać i w międzyczasie skierował rozmowę na narkotyki. Generał prosi go jednak, żeby nie robił awantury córce i poczekał cierpliwie. Następnie poszedł do Pani Larkin na przyjęcie. Herkulesa zagadnęła Pam Grant, siostra Sheili. Poirot zaczął mówić w towarzystwie Pam i Sheili Grant o negatywnych skutkach zażywania narkotyków. Okazało się, że w manierce Tony’ego Hawkera była kokaina. Okazało się, że Grant nie ma córek; on tylko dawał im narkotyki do rozprowadzania. Jednak one podawały się za jego córki. Generał udawał, że ma podagrę. Okazało się, że Tony był ofiarą narkotyków Generała Granta.
9. PAS HIPOLITY
Sprawa dotyczyła zaginionego obrazu Rubensa, słynnego malarza. Aleksander Simpson, klient Herkulesa Poirota, wiedział, że płótno zostało skradzione przez międzynarodową szajkę przestępców na polecenie pewnego milionera. Rolą Poirota było zapobieżenie dostarczeniu tego obrazu do milionera. W międzyczasie okazało się, że istnieje druga sprawa — zaginiona dziewczynka, Winnie King. Winnie jechała do Paryża, aby wstąpić do specjalnej szkoły artystycznej. Nagle w pociągu zniknęła; ostatni raz widziano ją, jak weszła do toalety. Potem okazało się, że dziewczynkę znaleziono. Poirot poszedł do panny Pope. Dziewczyna podszywająca się pod Winnie wyszła z toalety jako „niezła sztuka”. Okazało się, że prawdziwa Winnie została porwana w drodze do Londynu. Potem wyszła z toalety jako żona jakiegoś pasażera. Prawdziwa Winnie została przewieziona przez kanał, a potem wrzucona do samochodu na poboczu autostrady; będąc pod wpływem skopolaminy, nic nie pamiętała. W bagażu Winnie przestępcy chcieli coś przemycić z Anglii do Francji. Następnie przestępcy posłali kogoś z prefektury po bagaż. Herkules zdejmuje ze ściany obraz i wyciera go — pokazuje się obraz pt. „Pas Hipolity”. Okazało się, że milionerką, która miała dostać obraz, była właśnie panna Pope.
10. STADO GERYONA
Do Poirota przychodzi Amy Canaby i mówi, że ma dużo przestępczych myśli z powodu nudy. Następnie wspomina o swojej przyjaciółce, Emily Clegg, która prawdopodobnie wstąpiła do sekty. Poirot doradza jej, aby również dołączyła, co ułatwiłoby sprawdzenie, czy doktor Anderson jest oszustem. Amy przystępuje do Stada Pasterza za pomocą Sakramentu Krwi. Poirot pyta o pana Cola, okazuje się, że jest tam taki człowiek, ale jest dziwny i ma nienormalne widzenia. Potem Carnaby spotyka się z Herkulesem w herbaciarni. Poirot wypytywa ją, a następnie Amy twierdzi, że już mu nie pomoże i wybiegła stamtąd (okazało się później, że widziała znajomego ze zgromadzenia). Potem jest na festiwalu jesiennym i szykuje się na nakłucie igłą, ale wtedy wyskakuje pan Cole i aresztuje doktora Andersona. Okazało się, że doktor wstrzykiwał haszysz podczas Sakramentu Krwi przy przystępowaniu do bractwa, a przy późniejszych nakłuciach wstrzykiwał bakterie, np. gruźlicę, tym którzy byli na to chorzy. W ten sposób ludzie umierali, zostawiając spadek kościołowi.
11. JABŁKO HESPERYD
Do Herkulesa Poirota przychodzi Emery Power i prosi o odnalezienie szczerozłotego kielicha pochodzącego z Renesansu. Kielich był na licytacji, a Emery Power zapłacił za niego 30 000 funtów. Jednak w nocy przed przekazaniem go Powerowi, ktoś go skradł. Ukradli go Dubay, Riccovetti i Casey. Dwóch pierwszych zamknęło się, a trzeci spadł z piątego piętra i umarł. Poirot zaczął badać rodzinę Caseya. Okazało się, że ma syna, który jest w więzieniu, oraz córkę zakonnicę. Poirot stwierdził, że jedno z nich ukrywa kielich — syn nie mógł, więc to musiała być córka. Okazało się jednak, że córka nie żyje. Poirot poszedł do baru w hotelu i zaczął rozmawiać z pewnym Atlasem (tak się nazywał bóg grecki, który trzymał ciężar nieba na swoich barkach). Herkules uznał to za omen. Kazał Atlase ukraść kielich z kościoła, bo wiedział, że jest tam na pewno. Poirot oddał kielich Powerowi, ale poprosił go, aby oddał go tamtemu zakonowi. Emery Power w końcu się zgodził.
12. POJMANIE CERBERA
Poirot był na peronie i wychodząc, spotkał starą przyjaciółkę, hrabinę Verę Rossakoff. Umówili się w miejscu zwanym „Piekło”. Spotkał tam poza hrabiną Doktora Alicję Cunningham, która była narzeczoną syna hrabiny, Nikiego. W pewnym momencie zobaczył pewnego detektywa, którego znał. Dowiedział się, że klub rozprowadza narkotyki za kamienie szlachetne, a policja nie mogła znaleźć na to dowodów. Rozmawiał potem z Rossakoff i zobaczył, jak dobrze oswoili tam psa Dudu, który był bardzo potężny. Policja zaplanowała akcję. W czwartek wieczorem wdrożyli ją w życie. Poirot za pomocą pewnego człowieka wyprowadził psa z klubu. Okazało się, że klejnoty podrzucono profesorowi. Poirot zaprosił hrabinę do siebie i pokazał jej psa. Wyjaśnił, że Alice wkładała psu do buzi paczkę z narkotykami, a potem wyjmowała ją w razie potrzeby.
W ostatnim rozdziale panna Lemon, jego sekretarka, podejrzewa go o zakochanie się w hrabinie.
