Charakterystyka Hanki

Hanka (z domu Bylica) jest żoną Antka Boryny i matką kilkorga dzieci. Pochodzi z ubogiej rodziny, nie wniosła nic w posagu mężowi, co często było jej wypominane.

Poznajemy ją jako kobietę pokorną, cichą, absolutnie poddającą się woli męża. Ciężko pracuje, a mimo to w opinii Boryny (teścia) i Antka jest złą i powolną gospodynią. Często płacze, użala się nad sobą, co denerwuje jej męża, który widzi w niej tylko płaczliwą babę.

Hanka nie wypowiada swoich myśli i poglądów, obawiając się gniewu Antka. Mimo że jest przez niego źle traktowana, darzy go szczerym uczuciem. Gdy Antek odezwie się do niej życzliwie (co niezbyt często się zdarza), Hanka zapomina o doznanych krzywdach. Mimo iż jest prostą kobietą, umie zrozumieć swojego męża. Wie, jak ciężko jest Antkowi, jak cierpi jego duma, gdy mieszkają u ojca i oboje ciężko pracują na jego gospodarstwie, a Antek traktowany jest przez Macieja jak parobek. Gdy zostają wyrzuceni, Hanka również użala się nad mężem, wie, że jest mu ciężko. Stara się opiekować Antkiem najlepiej, jak potrafi. Gdy Antek przebywa w więzieniu, odwiedza go, przynosi mu domowe jedzenie, z utęsknieniem oczekuje na jego powrót.

Hanka niejednokrotnie próbuje przebaczyć mężowi. Jej miłość do Antka jest silna, a przede wszystkim stała i dojrzała, mimo że łatwiej jest kochać kogoś, kto odwzajemnia uczucie.

Bieg wydarzeń i okoliczności sprawiły, że Hanka powoli zaczęła się zmieniać. Z posłusznej, lękliwej i wystraszonej kobiety zmienia się w zaradną gospodynię, która musi utrzymać całą rodzinę. W chwili najgorszego kryzysu (gdy musi powoli sprzedawać resztę majątku, jaki ze sobą zabrali), Hanka postanawia działać – zaczyna szukać pracy. Zrozumiała, że los rodziny leży w jej rękach – poczuła siłę i moc, zrozumiała, że nie czas na lament i że nie może liczyć na Antka, tylko na siebie.

Stała się kobietą opanowaną, spokojną, a zarazem nieustępliwą i silną. Zauważył te zmiany stary Boryna, który dotąd miał Hankę za nic.

Hanka, dotychczas zacięta w niechęci do teścia, przyjęła wyciągniętą przez niego przyjazną rękę. Zrozumiała, że Boryna może jej pomóc wyjść z biedy – poprawić byt swój i swoich dzieci.

Kolejnym zwrotnym momentem w życiu Hanki było ujawnienie prawdy o tym, co było przyczyną pożaru we wsi (pożar siana). Hanka przeżywała ciężkie chwile – rozpamiętywała swą niedolę, krzywdy, jakich doznała ze strony męża. Była bliska załamania.

Jednak nie załamała się, a wręcz przeciwnie – ponownie podjęła walkę z przeciwnościami losu. Poczuła, że nieszczęścia wzmocniły ją i że ma teraz więcej sił do działania. Stała się odważna, harda, przestała obawiać się męża i jego złości. Wykrzyczała wszystkie swoje żale przed nim tak odważnie i dobitnie, że Antek jej nie poznał, a nawet się jej przestraszył.

Hanka wykazała się sprytem i przebiegłością. Gdy tylko nadarzyła się okazja (pobicie Antka i Macieja), przeniosła się z powrotem do domu Boryny i energicznie zajęła się gospodarstwem, wiedząc, że będzie to gospodarstwo jej i Antka.

Powtarzała sobie ciągle, że płacz i lament nic nie pomogą, los człowieka jest w jego rękach, trzeba być twardym i nieustępliwym.

Pracowała ze zdwojoną energią od świtu do zmierzchu, zdobywając coraz mocniejszą pozycję w gospodarstwie Boryny i szacunek na wsi.

Hanka umiała także kierować pracą innych członków rodziny i parobków, a ponadto troskliwie opiekowała się umierającym Maciejem.

Zyskała sobie podziw Boryny i jego szacunek. Stała się dla niego powierniczką, jedyną zaufaną osobą w rodzinie. Maciej wyjawił jej miejsce ukrycia pieniędzy, kazał jej pilnować gospodarstwa.

Przy charakterystyce tej postaci trudno nie wspomnieć o jej stosunku do Jagny.

Hanka nie lubiła Jagny, zawsze źle o niej mówiła, używając mocnych i dosadnych słów.

Sądziła, że Jagna czyha na majątek Antka.

Gdy Jagna została już żoną Boryny i zamieszkała z Hanką w jednym domu, Hanka wiecznie się z nią kłóciła, nie szczędząc jej złośliwych docinków. Była zazdrosna o jej urodę; miała do niej głęboki żal, a raczej nienawiść za to, że uwodzi jej męża. Za to, że cierpiała biedę i poniewierkę, też winiła Jagnę.

Mimo że nie ukrywała niechęci do Jagny, to współczuła jej – zwłaszcza po śmierci Boryny. Wiedziała, że Jagnie jest ciężko, starała się ją pocieszyć, uspokoić.

Podsumowując:

Moim zdaniem Hanka to ciekawa, nieszablonowa postać. To, że obserwujemy zmianę jej charakteru, jej klęski, cierpienia, kłopoty i sukcesy, powoduje, że staje nam się bliższa. Gdyby przedstawiona była w jednym wymiarze, nie zasługiwałaby na uwagę. Według mnie jej portret psychologiczny jest prawdziwy, a nie tylko papierowy.

Cechy charakteru Hanki

1. Pokorna – na początku jest uległa wobec męża i teścia.
2. Pracowita – ciężko pracuje, by utrzymać rodzinę.
3. Cierpliwa – znosi złe traktowanie ze strony męża.
4. Kochająca – darzy Antka silnym i stałym uczuciem.
5. Wyrozumiała – potrafi zrozumieć trudności i ambicje męża.
6. Opiekuńcza – troszczy się o męża, dzieci i umierającego teścia.
7. Zaradna – przejmuje odpowiedzialność za rodzinę w trudnych chwilach.
8. Silna – staje się odważna i nieustępliwa w obliczu przeciwności losu.
9. Samodzielna – podejmuje decyzje i działania bez wsparcia męża.
10. Sprytna – potrafi wykorzystać okazje dla dobra rodziny.
11. Ambitna – dąży do poprawy bytu swojego i dzieci.
12. Zazdrosna – odczuwa zazdrość wobec Jagny, zwłaszcza w kontekście Antka.
13. Współczująca – mimo niechęci, potrafi okazać współczucie Jagnie.
14. Rozwijająca się – przechodzi znaczącą przemianę charakteru w trakcie powieści.
15. Szanująca się – przestaje obawiać się męża, wyraża własne zdanie.