Analizaa i interpretacja mitu o tezeuszu

Najważniejszym elementem podania o Tezeuszu jest mit o labiryncie, w którym bohater znajduje, a następnie uśmierca potwora Minotaura. Interesującą interpretację tego mitu przedstawia Michał Głowiński. Labirynt to po pierwsze przestrzeń skomplikowana i wroga. Po drugie zaś jest to przestrzeń dynamiczna, ponieważ wiąże się z ruchem i aktywnym poszukiwaniem. Do labiryntu wchodzi się po to, aby rozwiązać jakiś problem i znaleźć to, co jest ukryte w jego wnętrzu.
Mit ten łączy się z mitem o Narcyzie, ponieważ oba mają charakter epistemologiczny, to znaczy dotyczą kwestii poznania świata i siebie (zwłaszcza własnej nieświadomości). Poznanie to może okazać się niebezpieczne, a nawet zakończyć się śmiercią. Labirynt oznacza też próbę wytrwałości, zaś obraz zagubienia w labiryncie może oznaczać np. chorobę psychiczną. Wyobrażeniami pokrewnymi względem labiryntu są miasto, zamek, więzienie, biblioteka czy ogród. W takim kształcie labirynt pojawia się np. w „Procesie” i „Zamku” Franza Kafki. Interesującym literackim wcieleniem labiryntu jest też powieść Hanny Malewskiej pt. „Labirynt”, w której Tezeusz w centrum gmachu znajduje lustro, zabija więc nie Minotaura, ale samego siebie.