W jaki sposob i w jakim celu tworcy pozniejszych epok nawiazuja do mitologii greckiej? Odpowiedz na podstawie

Historia śpiewaka Orfeusza i nimfy Eurydyki – dwojga śmiertelników – jest w swym najgłębszym egzystencjalnym sensie podobna do mitu o nieśmiertelnych boginiach Demeter i Persefonie. Oba mity przedstawiają bowiem ludzkie cierpienie po stracie bliskiej osoby, w tym przypadku po śmierci ukochanej żony Orfeusza.Rozpacz Orfeusza po stracie żony, która w jego poezji i muzyce uzyskała wyjątkowo poruszający wyraz, zapewniła mu bezpieczne wejście do królestwa Hadesa i przychylność Persefony, a nawet samego króla podziemi. Pod wpływem próśb Orfeusza i jego śpiewu Hades pozwolił Eurydyce na opuszczenie podziemi. Postawił jednak warunek, by wyprowadzając ukochaną, Orfeusz nie oglądał się za siebie i nie spojrzał na nią ani razu, dopóki nie znajdą się oboje z powrotem na ziemi. Orfeusz nie dotrzymał obietnicy i Eurydyka powróciła na zawsze do krainy śmierci.Mit o Orfeuszu był źródłem doktryny filozoficzno-religijnej – orfizmu – która głosiła m.in., iż najwyższą kosmiczną siłą we wszechświecie jest miłość. Wyraz tej doktryny można znaleźć w hymnach orfickich, których autorstwo przypisywano (do XVI w.) samemu Orfeuszowi, mitycznemu twórcy ludzkiej kultury i zarazem prorokowi religijnemu. Do jej wyznawców należał m.in. filozof i matematyk, Pitagoras. Orfizm wywarł wpływ na niektóre herezje chrześcijańskie, a także na ruchy religijne wyznające wiarę w wędrówkę dusz. W odróżnieniu od „państwowych” misteriów eleuzyjskich, misteria orfickie miały charakter prywatny. Polegały na medytacjach poświęconych orfickiej doktrynie i odprawianiu rytuałów, dzięki którym wierni mieli osiągnąć bezpośredni kontakt ze sferą boską. Obrzędy te miały także umożliwić uwolnienie się z krępujących więzów ciała i materialnego świata, w których orficy dostrzegali źródło ludzkich nieszczęść i bólu. Misteria orfickie zawierały wątki pesymistyczne, eksponujące ludzkie cierpienie w świecie i tęsknotę do śmierci. Mit Orfeusza był żywy w starożytnej Grecji i Rzymie w wielu przedstawieniach literackich. Występuje m.in. w Bukolikach i Georgikach Wergiliusza oraz w Metamorfozach Owidiusza. Średniowieczny poeta, Dante Alighieri (czytaj: aligieri), umieścił Orfeusza w Boskiej Komedii w czwartej pieśni Piekła, wśród dusz ludzi szlachetnych, ale nieochrzczonych.