Napisz rozprawkę na temat: Co utrudnia lub uniemożliwia człowiekowi osiągnięcie osobistego szczęścia?

Są ludzi którzy uważają za swój obowiązek poświęcenia się dla innych nawet kosztem własnego szczęścia. Często to poświęcenie jest powodem samotności i odizolowania od innych, ale powoduje, że człowiek ten czuje się spełniony w realizowaniu swojej idei niesienia pomocy innym. Szczęście osobiste nie idzie w parze z altruizmem.
Człowiekiem, który poświęcił własne szczęście idei niesienia pomocy najbiedniejszym jest doktor Judym, bohater powieści Stefana Żeromskiego pt. „Ludzie bezdomni“. Tomasz Judym pochodził z ubogiej rodziny i tylko dzięki własnej silnej woli i poświęceniu zdołał uzyskać zawód lekarza. Zdecydował się poświęcić całe swoje życie pomocy ludziom najuboższym i potrzebującym, uważając że ma do spłacenia "przeklęty dług" klasie społecznej, z której się wywodzi. Gdy zakochał się w Joannie zdecydował, że nie może założyć rodziny , gdyż to mogłoby przeszkodzić mu w jego powołaniu. Uważał, że zakładając własną rodzinę mógłby stać się obojętny na los innych.
Patrząc na nędzę , fatalne warunki życia robotników , te „wynaturzone okazy gatunku ludzkiego.... z obliczami trupów i wzrokiem, który wołał o pomstę do nieba“ nie może przejść obok obojętnie. Stara się zarazić swoja ideą środowisko lekarzy lecz nie udaje mu się to i w swojej walce o godne życie człowieka zostaje sam. Jednak nie poddaje się, ale żeby realizować się w swojej pracy nic innego nie może go zajmować , dlatego sam mówi :
"Nie mogę mieć ani ojca, ani matki, ani żony, ani jednej rzeczy, którą bym przycisnął do serca z miłością, dopóki z oblicza ziemi nie znikną te podłe zmory."
Doktor Judym świadomie wybrał samotność, gdyż brał pod uwagę nie własne szczęście, lecz szczęście ludzi najbiedniejszych.
Służba dla innych jest także celem bohaterki „Siłaczki“ także autorstwa Żeromskiego. Stanisława Bozowska odtrąciła miłość poświęcając się bez reszty dzieciom wiejskim jako ich nauczycielka. Jako młoda dziewczyna uparcie i wytrwale się uczyła, gdyż chciała wyjechać na studia za granicę, aby móc później wykorzystać wiedzę dla polepszenia losu najuboższych warstw społecznych. Po skończeniu nauki w Warszawie, wyjechała do jednej z wiejskich posiadłości, by tam pracować jako guwernantka (prywatna nauczycielka). W końcu została nauczycielką wiejskich dzieci.
Ceniąc sobie samotność i niezależność odtrąca uczucie Pawła Obareckiego mimo, że mieli podobne ideały i mogli działać razem. Dokonała świadomego wyboru mając na uwadze szczęście innych nie własne. Dlatego odważnie i konsekwentnie realizuje swoje plany. Nie daje się pokonać trudnościom i przeciwnościom losu, naprawdę wierząc w ideę pomocy ubogim i doceniając wartość pracy wśród nich.
Z kolei Konrad Wallenrod, tytułowy bohater powieści A.Mickiewicza poświęca prywatne szczęście dla ojczyzny. Jako dziecko Litwin został porwany i mimo wychowania w zakonie krzyżackim nie zatracił własnego poczucia narodowego dzięki litewskiemu wajdelocie o imieniu Halban. Miłość Konrada do ojczyzny była tak wielka, że wyrzekł się rodzinnego szczęścia i ukochanej Aldony i poświęcił rycerski honor, własne życie dla ratowania Litwy. Podstępem doprowadził Zakon do zguby.
Konrad wybrał Litwę i poświęcił prywatność, gdyż "szczęścia w domu nie znalazł, bo go nie było w ojczyźnie". Nawet jakby wybrał dobro prywatne nie byłby szczęśliwy mając wyrzuty sumienia, dlatego był gotów do najwyższych poświęceń w imię dobra własnego narodu.
Przedstawione przykłady pokazują, że poświęcenie dla innych, pomoc ubogim, nie idzie w parze z osobistym szczęściem. Uwidaczniają tez, że nieraz warto poświęcić je dla dobra najbiedniejszych ludzi albo dla narodu w ogóle jak Konrad Wallenrod.