Co wiemy o czasach starożytnych pllis na dziś muszę mieć odpowiedż

Starożytność – najwcześniejsza epoka historyczna, obejmująca okres od powstania pierwszych ludzkich cywilizacji. Za jej moment początkowy tradycyjnie uznawano uformowanie najstarszych państw w basenie Morza Śródziemnego, zwłaszcza zaś Sumeru i Egiptu (ok. 3000 roku p.n.e.). Argumentem za taką datą – poza monumentalnymi pozostałościami ówczesnych kultur – było zwłaszcza wynalezienie pisma. Najstarszy alfabet powstał w Mezopotamii między 3400 a 3300 rokiem p.n.e. Moment przejścia do kultury piśmiennej uznaje się też zwykle za punkt graniczny między prehistorią a historią – w tym zaś przypadku historią starożytną. Dla początków starożytności ważne były też rozwój rolnictwa i zwartych osad o miejskim charakterze.
W ostatnich dekadach nasilają się tendencje do przesuwania początków starożytności w czasy znacznie bardziej odległe. Za takim krokiem przemawiają nowe odkrycia archeologiczne, dowodzące istnienia przejawów budownictwa monumentalnego wiele tysięcy lat przed powstaniem Egiptu czy Sumeru. Przykładowo konstrukcje na stanowisku Göbekli Tepe w dzisiejszej Turcji powstały już między 10 000 a 8000 lat p.n.e. Wiele dzisiejszych podręczników uznaje, że epoka starożytna rozpoczęła się wraz z końcem ostatniej epoki lodowcowej: a więc około 9-10 000 tysięcy lat p.n.e.
W kręgu kultury zachodniej koniec starożytności wiązano tradycyjnie z upadkiem Cesarstwa Rzymskiego w V wieku n.e. Za umowną datę, nadal podawaną w wielu podręcznikach, uchodzi rok 476 n.e., gdy obalono ostatniego władcę cesarstwa zachodniorzymskiego, Romulusa Augustulusa. Ta dokładnie data nie miała jednak znaczenia dla żyjących wówczas ludzi, a następujące zmiany były rozciągnięte w czasie i nie postrzegano ich jako radykalnego końca epoki. Naukowcy coraz częściej skłaniają się zresztą do przesuwania końca