Opisz struj spartańskiego wojownika                                                                                  

Odzież Spartan miła kolor czerwony, co Likurg uzasadniał negatywnym wpływem na przeciwnika, ale także możliwością ukrycia krwi, w przypadku gdy wojownik był ranny.
Spartanie rzeczywiście nosili długie włosy. Zdaniem Likurga taka fryzura sprawiała, że mężczyzna wydawał się wyższy i bardziej imponujący. Istnieją podania wskazujące na to, że po bitwie z Argos, jednym z największych wrogów Sparty, Lacedemończycy porzucili tę tradycję chcąc odróżnić się od obywateli Argos, których wojownicy również byli długowłosi.
Uzbrojenie Spartan stanowiły skórzane bądź metalowe zbroje osłaniające klatke piersiową oraz okrągła tarcza o drewnianym lub skórzanym okryciu. Tarcza dawała możliwość osłonięcia dużej części ciała wojownika (od kolan do okolic ponad barkami), skutecznie chroniąc podczas bitwy. Wnętrze tarczy uzupełniano cienkimi drewnianymi deskami, natomiast okrągły "pierścień" wokół brzegu tarczy wzmocniony był miedzią. Na tymże "pierścieniu" montowany był uchwyt, który ułatwiał żołnierzowi trzymanie tarczy. Tarcza wyposażona była również w pasy, dzięki którym wojownik miał możliwość niesienia jej na plecach w trakcie marszu. W wewnętrznej części tarczy - po środku - osadzony był "porpakas", czyli metalowy uchwyt, przez który przekładano lewą rękę. Umożliwiał on wojownikowi pewniejsze trzymanie tarczy. Tak więc lewa ręka żołnierza (od łokcia do nadgarstka) znajdowała się wewnątrz "porpakas", a jego dłoń przytrzymywała inny uchwyt umieszczony na wewnętrznym obwodzie tarczy.
"Porpakas" był zaprojektowany tak aby mógł on zostać usunięty, kiedy wojownik tego chciał. Był to sposób w jaki Spartanie zabezpieczali się przed ewentualnym niepożądanym wykorzystaniem tarcz przez helotów, gdyby podczas którejś z walk dostały się one w ich ręce.
Oszczep używany przez wojska Spartan miał długość 2,5 do 3 metrów, a używane przez nich miecze nazywały się "xyili" (ξυήλη). Hełm był zwykle z brązu a pióropusz dekorowany był różnymi kolorami. Jedną z widocznych różnic w hałmach spartańskich oficerów, był fakt, że grzebień znajdował się po bokach co nie zdarzało się w innych armiach z tamtej epoki.
Oprócz hełmu korynckiego stosowano również inne metalowe osłony głowy przypominające kształtem wełniany (filcowy) kapelusz. Charakterystyczny w tym wypadku był "gzyms", swego rodzaju osłona przedłużona do dołu, osiągająca tuż powyżej szyi.
Spartanie podczas ćwiczeń i polowań nosili obuwie. Nie używali jednak obuwia podczas bitwy, żeby mieć lepszy kontakt z podłożem i bardziej stabilne kroki. Walcząc niejednokrotnie napierali ciałem na wroga w celu przerwania jego szyków. Uważali, iż lepiej wychodzi im to bez butów smile.gif
Styl życia Spartan, znany powszechnie rygor w jakim się wychowywali sprzyjał noszeniu bardzo skromnej, wręcz siermiężnej, odzieży. Zimą osłaniał ich tylko zewnętrzny czerwony wełniany chiton zwany "trivonas". Pod chitonem Lacedemończyk nosił "exomida", szatę która również miała czerwony kolor. Nazwa jej uzasadniona była tym, iż pozostawiała prawe ramię wolne, co nie krępowało ruchów wojownika w czasie bitwy.
.