profil

Życie i twórczość zespołu Budka Suflera
ok 1,5 strony w zeszycie

5 pkt za rozwiązanie + 3 pkt za najlepsze rozwiązanie - 24.11.2016 (16:36) - przydatność: 67% - głosów: 3
emilkakuz 24.11.2016 (16:45)

Pom5oć Ci

emilkakuz 24.11.2016 (16:47)

Pomoć Ci

emilkakuz 24.11.2016 (16:47)

Pomoć Ci

emilkakuz 24.11.2016 (16:47)

Pomoćóc Ci

Wikib33 24.11.2016 (16:52)

Tak jak byś mogła

emilkakuz 24.11.2016 (16:54)

A też bys mi mogla pomóc

Wikib33 24.11.2016 (17:02)

W czym ??

Odpowiedzi
MarcelPl
24.11.2016 (17:06)
Może być tak ładna?
Początki (1969-1974)[edytuj]
Historia Budki Suflera, choć oficjalnie zespół powstał w 1974, sięga roku 1969 i pierwszych prób muzycznych wokalisty Krzysztofa Cugowskiego (wówczas jeszcze licealisty) i jego szkolnych kolegów – gitarzysty Krzysztofa Brozi, basisty Janusza Pędzisza i perkusisty Jacka Grüna[1]. Z pierwszych nagrań zespołu w tym składzie zachował się do dziś tylko jeden utwór – „Blues George’a Maxwella”[2], wydany później na albumie Underground. Grupa przestała istnieć jesienią 1970[3].
W roku 1970 Krzysztof Cugowski dołączył do zespołu Romualda Lipki – Stowarzyszenie Cnót Wszelakich[3]. Grupa ta przyjęła później nazwę Budka Suflera. W skład zespołu wchodzili ponadto: gitarzysta Andrzej Ziółkowski i perkusista Ryszard Siwiec. Występowali w tym składzie do wiosny 1971 roku, kiedy to Cugowski podjął studia[3]. Grupa czekała na powrót wokalisty pracując w Teatrze im. Osterwy i grając muzykę w spektaklu Fredry „Gwałtu, co się dzieje!”. Sukces przedstawienia pozwolił zespołowi trwać bez frontmana[3]. W tym czasie doszło do kilku zmian perkusisty, ostatecznie został nim Zbigniew Zieliński[3]. Skład uzupełniał Leszek Wijakowski, znany z
występów w grupie Minstrele.
Punktem zwrotnym w karierze zespołu okazał się pomysł wieloletniego przyjaciela Budki, Jerzego Janiszewskiego na nagranie polskiej wersji utworu „Ain't No Sunshine” z repertuaru Billa Withersa[4]. Mimo początkowo sceptycznego nastawienia muzyków, nagrania dokonano w lutym 1974. W nagraniu brał udział chórek i sekcja instrumentów smyczkowych. Rezultatem sesji było ponad 20 wersji tego utworu (zatytułowanego „Sen o dolinie”), spośród których wybrano tę, w której pod koniec na skutek pomyłki perkusisty wszystkie instrumenty przestają grać, a tylko wokalista kontynuuje śpiewanie[4] (wersję tę zamieszczono na Underground). Utwór pociągnął za sobą propozycję nagrania płyty (od Polskich Nagrań) i licznych koncertów.

komentarze
Wikib33 24.11.2016 (17:08)

Dzięki ;)

Przydatne rozwiązanie? Tak Nie
Dodaj zadanie