Plusy i minusy behawioryzmu

Behawioryzm opiera się na warunkowaniu bodźcami, kreowaniu pewnych ciągów skojarzeniowych mających prowadzić do określonych zachowań. Reklamy wykorzystują nasze schematy skojarzeniowe, aby konkretny produkt wydał nam się atrakcyjny. Kiedy konkretny bodziec (na ogół przyjemny) będzie powtarzany wystarczająco długo, zostanie on przyswojony jako atrybut tego produktu. Jest to pewne uwarunkowanie. Reklamy wykorzystują pośrednio warunkowanie klasyczne, starając się głównie nakłonić do kupienia produktu bądź usługi powodując pozytywne wzmocnienie przy jakimkolwiek „kontakcie” z tym produktem. Reklamujący wykorzystują tzw. związki magiczne. Związek magiczny to taki, kiedy jednostka zakłada związek między bodźcem a reakcją tam, gdzie go w rzeczywistości nie ma. Ważne jest również, aby stymulacja bodźcami była w odpowiednich odstępach czasu i wywoływała odpowiednie reakcje.
Behawioryści badają uwarunkowania środowiskowe, pomijając to wszystko, co dzieje się wewnątrz organizmu. Starają się odpowiedzieć na pytania: w jakich warunkach pojawia się określone zachowanie?, jak określone bodźce wpływają na zachowanie?, jak konsekwencje zachowania wpływają na to zachowanie? Zdaniem behawiorystów człowiek kształtowany jest poprzez swoje interakcje z otoczeniem. Inaczej mówiąc, uczenie się i doświadczenia determinują to, jakimi ludźmi się stajemy.
Podejście behawiorystyczne wyrasta z prac Iwana Pawłowa i Edwarda Thorndike’a oraz prac wczesnych behawiorystów takich, jak John Watson i Clark Hull. Wszyscy sprowadzali uczenie się do warunkowania. Pawłow badał odruchy warunkowe i bezwarunkowe oraz zjawisko warunkowania klasycznego, a prace Thorndike’a dotyczyły bardziej złożonych i dowolnych zachowań; zjawisko to, teraz zwane warunkowaniem sprawczym, badane było następnie przez B.F.Skinnera. Skinner badał bodźce wywołujące określone reakcje, wpływ nagród i kar na te wywoływane zachowania oraz zmiany w zachowaniu, jaki przynosi manipulowanie systemem nagród i kar.