Wyjaśnij pochodzenie słowa reklama



pliss to na jutro

Reklama (z łaciny reclamo, reclamare) to informacja połączona z komunikatem perswazyjnym.

Nie ma za co

Słowo reklama pochodzi od łacińskiego wyrazu reclamare, oznaczającego hałasowanie,
robienie wrzawy. W krajach anglojęzycznych na określenie reklamy używa się bardzo
podobnego znaczeniowo terminu: advertising, który pochodzi od czasownika adver - znaczą-
cego “odwrócić”. Advertising to nic innego, jak właśnie precyzyjny zabieg odwrócenia uwagi
i skierowania jej na konkretny produkt1
. Z etymologicznym znaczeniem słowa reklama
związana jest pierwsza jej rola. W momencie swojego powstania, czyli w drugiej połowie
XIX wieku, reklama nie była bezpośrednio związana z procesem produkcji. Kiedy na rynku
ukazywał się nowy produkt, robiono wokół niego hałas. Pierwszym narzędziem, które
wówczas wykorzystano w reklamie, był krzyk. Targ, jarmark, bazar wymagał, aby skuteczna
reklama była przede wszystkim głośna2
.
Zjawiskiem korzystnym dla reklamodawcy jest trudność „ucieczki od reklamy" odbiorcy
w momencie oglądania telewizji, ponieważ jeżeli nawet nie będzie patrzył w ekran, usłyszy
przekaz dźwiękowy3
. Istotnym elementem, o który szczególnie dbają manipulujący
odbiorcami, jest jego wiarygodność. Reklama powinna kierować uwagę na produkty i usługi,
wzbudzać potrzeby i pozyskiwać klientów. Wynika z tego podstawowe zadanie reklamy,
którym jest poinformowanie potencjalnych odbiorców o produkcie lub usłudze, wywołanie
zainteresowań towarem oraz skłonienie do podjęcia zgodnej z zamiarem nadawcy reklamy.
Konsekwencją tego powinno być zaakceptowanie towaru i doprowadzenie do jego zakupu4
.
Choć otoczeni jesteśmy wieloma mediami, to prymat jednego z nich jest niebywałytzn
prymat telewizji..5
A jednocześnie jak zauważa S. Cavell tajemnica tkwiącą w tym
medium jest to że, „jeszcze nie rozumiemy, dlaczego telewizję otacza z jednej strony
zainteresowanie, z drugiej zaś obojętność czy zgoła niechęć. To ostatnie – czyli brak
krytycznej, pogłębionej refleksji na temat telewizji, jej charakteru i zasięgu – nie wynika
1
Benedikt A., Reklama jako proces komunikacji, wyd. ASTRUM, Wrocław 2004, s.13.
2
Tamże, s.13.
3
Budzyński W., Reklama. Techniki skutecznej perswazji, wyd. POLTEXT, Warszawa 2005, s. 119.
4
Andrzejewska A., Magia szklanego ekranu. Zagrożenia płynące z telewizji., wyd. Fraszka Edukacyjna,
Warszawa 2007, s.50.
5
Łobacz M., Telewizja szanse i zagrożenia wychowawcze, wyd. Maternus Media, Tychy 2007, s. 13-14.
1
chyba z przeświadczenia, że telewizja jest po prostu nudna”.6
Jak zauważył już Arystoteles,
człowiek jest istotą społeczną, dlatego potrzebuje towarzystwa. Porozumiewanie się z innymi
jest z kolei podstawowym środkiem przekazywania zbiorowego doświadczenia. W owej
komunikacji bardzo pomocne stały się media, służące do szerokiego i szybkiego
przekazywania informacji wielkim, zróżnicowanym i anonimowym grupom ludzi. Środki
masowe nie pojawiły się jednak nagle. Ich stan obecny jest wynikiem długotrwałej ewolucji,
zapoczątkowanej w połowie XV wieku wskutek wynalazku Gutenberga.7
Współczesna telewizja stała się ważnym elementem życia człowieka. Stwarza nowe
środowisko, w którym mały widz kształtuje swoją osobowość. Towarzyszy dziecku niemalże
od urodzenia przez całe jego życie, wypełnia czas wolny, a także niejednokrotnie i czas zajęć
obowiązkowych. Systematycznie, codziennie, przez wiele godzin, telewizja „jest”
z dzieckiem, stając się dominującym wśród innych sposobem wykorzystania czasu. Dostarcza
ona dziecku nie tylko rozrywki, zabawy, ale staje się też często podstawowym,
niezastąpionym źródłem wiedzy o otaczającym świecie, a dla niektórych pierwszym i często
jedynym w domu „nauczycielem”. Nic więc dziwnego, że dzieciństwo współczesnych dzieci
trafnie określa się mianem dzieciństwa telewizyjnego8
.
Telewizja pełni wiele różnorakich funkcji, stwarzając człowiekowi wiele szans rozwoju
osobistego. Małgorzata Łobacz zdecydowane walory rozpatruje w oparciu o pięć funkcji:
1. informacyjną
2. wychowawczą
3. rozrywkową
4. integracyjną
5. opiniotwórczą9
.