Dlaczego Wokulski kochał Izabelę? Argumentacja .
Błagam o pomoc

Wokulski kocha się beznadziejnie w Izabeli, idealizuje ukochaną, próbuje popełnić samobójstwo, daje się obezwładnić wyobrażeniu o miłości, nie dostrzegając właściwych realiów. Miłość w tej powieści jest nieodwzajemniona, krępowana przesądami i wymogami towarzyskich konwenansów. Wokulski wciąz walczy z samym sobą, z własnym sumieniem. Obawia się miłosnego zaślepienia, przeżywa męki zazdrości, zwątpienia, upokorzenia, przekonuje się o obojętności o obłudzie ukochanej osoby. Mimo przebłysków trzeźwego krytycyzmu nie potrafi zrezygnować z uczucia do Izabeli. Wokulski chce poślubić Łęcką, nie dlatego że jest arystokratką, lecz dlatego że widzi w niej anioła, nie chce panny "kupić", chce by go pokochała. Wokulski nie zdaje sobie sprawy, że obiekt jego miłości to kobieta niezdolna do odwzajemnienia jego uczucia, cechuje ją chłód uczuciowy, ponad wszystko stawia swoją pozycję i konwenanse. Miłość Stanisława jest zbyt czysta i wielka, a ukochana poniża go za jego pochodzenie społeczne oraz zawód kupca i planuje nadal utrzymywać stosunki towarzyskie według własnego uznania. Małżeństwo z Izabelą byłoby klęską gorszą niż zerwanie znajomości. Nic ich naprawdę nie łączyło, a nawet wszystko dzieliło. Wokulski poniósł klęskę jak wszyscy romantyczni kochankowie, nie pomaga mu umysł pozytywisty - nie dostrzega, że więcej mógłby osiągnąć, gdyby był bardziej zdecydowany.