W moim wielkim zamku mieszkaliśmy razem wraz całą rodziną i psem imieniem Bruno. Jak co dzień ja i mój ukochany czworonóg wychodziliśmy na mury obronne i oglądaliśmy lśniące drzewa, które w tej porze roku miały złocisty kolor. Pewnego razu około godziny 15.00 zobaczyłem w oddali jakąś osobę, która leżała na ziemi. Postanowiłem wybrać się do niej wraz z Brunem. Mały piesek o czarnych łapach bardzo chętnie wybierał się ze mną na każdą wyprawę. Kiedy jeszcze byłem daleko zauważyłem, że ta postać w ogóle się nie rusza. Pomyślałem, że może jacyś źli zbójcy mogli go napaść i zostawić na pastwę losu. Bruno, mój ukochany pies, podbiegł pierwszy do nieznajomej osoby i cały czas machał brunatnym ogonem. Kiedy zobaczyłem twarz tego człowieka zrozumiałem, że nic mu się nie dzieje, a jedynie uciął sobie kilkuminutową drzemkę, aby troszeczkę odpocząć. Po powrocie do zamku doszło do mnie, że dobrze postąpiłem, przecież mogło mu się coś stać.
Książę Jacek