Krótkie wiadomości o Wicie Stworzuc.

Wit Stwosz urodzony ok. 1448 w Horb am Necka; zmarł jesienią 1533 w Norymberdze. Był niemieckim rzeźbiarzem, grafikiem i malarzem, jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli późnego gotyku w rzeźbie. O edukacji Wita Stwosza nie wiadomo nic pewnego. W Norymberdze przed r. 1476 ożenił się z Barbarą Hertz, tam też urodził się jego pierwszy syn Andrzej. Do Krakowa przybył  w 1477 roku, gdzie około 1478 urodził się Stanisław Stwosz.

Po wykonaniu Ołtarza Mariackiego oraz paru innych zamówień Stwosz w 1496 przeprowadził się z powrotem do Norymbergi. W tym samym roku umarła jego żona Barbara. W następnych latach, prawdopodobnie na skutek zmowy dwóch kupców norymberskich, Stwosz wplątał się w poważne kłopoty. Pożyczył dużą kwotę pieniędzy jednemu z nich – Hansowi Starzedlowi – który wkrótce zbankrutował. Stwosz, nie mogąc odzyskać należnej mu sumy przed sądem, w marcu lub kwietniu 1503 podrobił weksel, na którym postawił fałszywy podpis i pieczęć. Fałszerstwo zostało wykryte, a artysta schronił się do klasztoru karmelitów, gdzie zakonnikiem był jego syn. Przebywając w klasztorze doszedł do ugody w sprawie weksla z jego wystawcą; ugoda ta jednak nie uchroniła go od odpowiedzialności z oskarżenia publicznego za fałszerstwo. Opuściwszy klasztor został zatrzymany 16 listopada 1503 przez straż miejską i osadzony w więzieniu. Z pomocą przyszedł jego zięć, Jörg Trummer, obywatel miasta Münnerstadt. Stwosz uniknął kary śmierci lub oślepienia dzięki wyjednanemu przez zięcia wstawiennictwu biskupa Würzburga Wawrzyńca z Bibra i rycerza frankońskiego Betza von Romrodt. Karę ograniczono do wypalenia mu 4 grudnia 1503 rozgrzanym żelazem piętna na obu policzkach i nakazania nieopuszczania miasta do końca życia. Zakazowi się jednak nie podporządkował i uciekł do Münnerstadt, co doprowadziło do nowego konfliktu z Radą Miejską.

Ważniejsze dzieła:
- Ołtarz główny (Zaśnięcia NMP) w kościele Mariackim w Krakowie, 1477-1489
- Nagrobek króla Kazimierza IV Jagiellończyka (zm. 1492) w kaplicy Świętokrzyskiej katedry wawelskiej, współpracował z nim Jorg Huber z Passawy, który wyrzeźbił kapitele baldachimu.
- Krucyfiks w nawie południowej Kościoła Mariackiego w Krakowie fundacji Henryka Slackera
- Chrystus w Ogrodzie Oliwnym – piaskowcowa płaskorzeźba w Muzeum Narodowym w Krakowie około 1480-85 r.
- Tumba Piotra z Bnina (zm. w 1494) w katedrze we Włocławku – ok. 1493-95
- Płyta nagrobna prymasa Zbigniewa Oleśnickiego (zm. w 1493) w katedrze gnieźnieńskiej
- Modlitwa w Ogrójcu z kościoła pw. Wszystkich Świętych w Ptaszkowej (gm. Grybów, woj. Małopolskie) ok. 1490
- Epitafium Pawła Volckamera w kościele św. Sebalda w Norymberdze, 1499
- Epitafium Filipa Kallimacha w kościele Św. Trójcy, przed 1500
- Krucyfiks ze Szpitala Św. Ducha w Norymberdze, ok. 1510 (obecnie w Germanisches Nationalmuseum w Norymberdze)
- Krucyfiks Wickla z kościoła NMP w Norymberdze, 1520 (obecnie w kościele św. Sebalda)
- Zwiastowanie NMP, kościół św. Wawrzyńca w Norymberdze, 1517/18
- Ołtarz Bożego Narodzenia wykonany dla kościoła karmelitów w Norymberdze, obecnie w katedrze w Bambergu, 1523