Studia dla kandydatów do duchowieństwa

Zasadniczym celem Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej jest uwielbienie Boga i uswiecenie sie poprzez nasladowanie Jezusa Chrystusa. W sposob szczegolny czlonkowie Towarzystwa wlaczaja sie w apostolstwo na rzecz rodakow przebywajacych poza granicami panstwa polskiego.

Duchowosc Towarzystwa Chrystusowego, wyplywajaca z zycia zakonnego i kaplanskiego jego czlonkow, oparta jest na charyzmacie Zalozyciela kard. Augusta Hlonda i poslannictwie zgromadzenia. Wyplywa takze z pozniejszych tradycji wypracowanych przez wspolnote, kierowanej zwlaszcza przez pierwszego przelozonego generalnego, wspolzalozyciela ks. Ignacego Posadzego.

Dzielo formacji wszystkich czlonkow wspolnoty ukierunkowane jest na przyswojenie i poglebienie wszystkiego, co stanowi o tozsamosci zakonnej. Mysla przewodnia w Towarzystwie Chrystusowym sa slowa sw. Pawla: „Az Chrystus uksztaltuje sie w was”. Fundamentem wiec formacji jest glebokie zjednoczenie osobiste z Jezusem Chrystusem w Duchu Swietym. Celem jest tworzenie pelnej osobowosci jakiej wymaga powolanie zakonne oraz poslannictwo apostolskie na rzecz Polonii zagranicznej. Cele te realizuje sie przez formacje duchowa, intelektualna i apostolska.

Charakterystyczne w tej formacji jest nieustanny trud wcielania Ewangelii w zycie. Nacisk polozony jest na rozwijanie tworczej inicjatywy amowychowawczej, ksztaltowanie osobistej wolnosci w duchu ochotnej sluzby i odpowiedzialnosci za wlasna dzialalnosc.

W procesie formacyjnym, ktory stanowi pewna calosc, wyrozniamy dwie zasadnicze fazy: formacje podstawowa od aspirandatu, nowicjatu i alumnatu do slubow wieczystych czystosci, ubostwa i posluszenstwa, dla klerykow wg. ratio studiorum przygotowanie do swiecen kaplanskich oraz permanentna po slubach dozgonnych. Obejmuje ona poglebianie tozsamosci zakonnej poprzez poszerzanie wiedzy teologicznej, wiadomosci o Kosciele i Towarzystwie. Ksieza wikariusze maja dwa razy w roku specjalne spotkania, na ktorych omawiane sa problemy duszpasterskie i emigracyjne. Po pieciu latach pracy duszpasterskiej, celem odnowienia zycia zakonnego i poglebienia znajomosci wspolczesnej problematyki duszpasterskiej chrystusowcy odbywaja miesieczna probacje. Dotyczy to zarowno ksiezy, jak i braci zakonnych.

Celem ozywienia osobistej gorliwosci i podtrzymania jednosci zakonnej wszyscy chrystusowcy odprawiaja raz w miesiacu dzien skupienia, a raz w roku szesciodniowe wspolne rekolekcje.

Specyficzne w tej formacji sa wskazania Zalozyciela kard. A. Hlonda: bezgraniczne ukochanie sprawy Bozej na wychodzstwie, zadza ofiary z siebie i radosne poswiecenie sil, wygod i zycia dla dobra polskich tulaczy oraz bezwarunkowa karnosc w duchu wiary. Wielki nacisk polozyl na zycie wspolne - jego testamentalne slowa „Ut unum sitis”. Chrystusowca winno cechowac szczegolne umilowanie mszy swietej - stad wydawany periodyk „Msza Swieta”. Poboznosc winna byc prosta, szczera i zdrowa plynaca z Bozej milosci i dzieciecej ufnosci. W pacierzach zgromadzenia szczegolne miejsce zajmuje, odmawiana trzy razy dziennie modlitwa w intencji emigrantow i jej duszpasterzy.

Od poczatku istnienia Towarzystwa Chrystusowego specjalnym kultem otoczone sa nabozenstwa do Serca Pana Jezusa, Najswietszej Maryi Panni i do swietego Jozefa, ktory jest zarazem patronem braci zakonnych. Wszyscy chrystusowcy zobowiazani sa do nastepujacych, codziennych praktyk poboznych: modlitwy poranne, poludniowe, wieczorne i rachunek sumienia; polgodzinne rozmyslanie; lektura Pisma Swietego; adoracja Najswietszego Sakramentu; czesc rozanca i czytanie duchowne.

• Data rozpoczęcia: 2015-02-01 00:00:00