profil

Klasycyzm

drukuj
satysfakcja 57 % 105 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Termin „klasycyzm” używany jest w kilku różnych znaczeniach dla określenia kierunków stylowych powstałych w różnych epokach i w różnych krajach. Terminu „klasycyzm” używamy także na określenie czegoś co typowe, najbardziej reprezentacyjne, w tym sensie mówimy np. Mickiewicz, Beethoven , Mozart, Żeromski są „klasykami”. Za sztukę klasyczną uważa się sztukę starożytną grecką i rzymską. Mianem tym określa się również z okresu renesansu. Nurty klasycyzujące w architekturze dominują w XVII i XVIII wieku w Anglii i Holandii, a Francuzi uważają za klasycyzm nurt swej sztuki w XVII wieku.

Architektura


Reakcją przeciw palladianizmowi była działalność architekta Roberta Adama(1728-1792) . Twórczość jego, oparta ściśle na pierwowzorach antycznych, wyraziła się przede wszystkim
W nowym sposobie dekoracji wnętrz-określanym niekiedy „stylem Adamów”. Przykładem owego stylu mogą być m. in. wnętrza Syon Hause w pobliżu Londynu(ok.1765).
Najwybitniejszym architektem klasycyzmu angielskiego był J. Soane(1753-1837), wywodzący daleko poza zwykłe kopiowanie dzieł antycznych. Tworzył on surowe struktury o nowoczesnym wyrazie, o charakterze podobnym do C.N. Ledux(Galeria Dilwich pod Londynem,1811-1814).
W Niemczech, gdzie zaczynają dominować tendencje romantyczne, surowy, monumentalny klasycyzm znalazł swego wyraziciela przede wszystkim w twórczości Friedricha Gilly(1772-1800). Projektowany przez niego w 1798r. Teatr Narodowy dla Berlina jest wspaniałym przykładem nowoczesnych tendencji architektury końca XVIII w. i początku XIX w., gdzie niczym nie upiększone kubiczne zestawy brył podkreślają funkcje gmachu. Dzieła klasycystyczne projektowali również K.F. Schinkel i L. von Klenze, jednak ich sposób nawiązywania do starożytności wyrażał już podstawy ludzi epoki romantyzmu.
Klasycyzm w Polsce ma trzy wyraźne fazy. Pierwsza przypada na panowania Stanisława Augusta i trwa do upadku niepodległości Polski(1764-1795). Późny barok i rokok ustępują wtedy miejsca klasycyzmowi, który w latach 80-tych XVIII w. jest już nakazem mody. Nowy styl zapanował przede wszystkim w stolicy. Druga faza, to okres od upadku niepodległości do chwili utworzenia Królestwa Kongresowego(1795-1815). Architektura klasycystyczna rozeszła się wówczas szeroko po kraju. Gdy nie było w Warszawie dworu królewskiego, arystokracja rozjechawszy się po prowincji poczęła wznosić rezydencje w swych majątkach. Na okres ten przypada wielka liczba klasycystycznych pałaców wiejskich rozsianych na terenach dawnej Rzeczpospolitej. Trzecia faza- to okres Królestwa Kongresowego(1815-1830). Organizacja życia państwowego spowodowała znaczne zmożenie ruchu budowlanego; rozwija się on zwłaszcza w Warszawie, gdzie powstają siedziby instytucji państwowych.


Rzeźba

Podobnie jak w innych sztokach plastycznych, tak i w rzeźbie wyodrębnić można dwie fazy rozwoju form klasycznych. W fazie pierwszej od połowy do schyłku XVIII w. twórczość rzeźbiarska przesiąknięta jest jeszcze dość mocno pozostałościami baroku, a do największych osiągnięć należy wprowadzenie pierwiastka realizmu, szczególnie do rzeźby portretowej. Wybitnym przedstawicielem fazy klasycyzmu był francuski rzeźbiarz Jean Antoine Houdon (1741-1828), autor słynnego posągu Woltera (1781). Houdon przedstawił filozofa siedzącego na krześle, ubranego w prostą antykizującą szatę. Ogromna siła wyrazu zawarta została w twarzy Woltera o żywych oczach, cynicznym uśmieszku i obliczu, na którym maluje się intelektualne ożywienie.
Proces klasycyzowania w rzeźby następował jednak szybko pod wpływem coraz bardziej popularnej w Europie plastyki antycznej. Ogólnie stosowanymi wzorami stają się m. in. antyczne posągi Apolla Belwederskiego, Afrodyty, posąg konny Marka Aureliusza. Entuzjastom rzeźby rzymskiego antyku był Włoch A. Canova (1757-1821), twórca rygorystycznie poprawnych, lecz nieco martwych posągów. Do antycznej rzeźby epoki hellenizmu nawiązywał wybitny rzeźbiarz duński B. Thorwaldsen (1770-1844)- twórca dwóch warszawskich pomników:
-M. Kopernika
-ks. Józefa Poniatowskiego.
W pierwszej fazie klasycyzmu rzeźba polska nie wyzbyła się całkowicie rokokowych cech, a klasycyzujące rzeźby artystów związanych z dworem królewskim mają jeszcze silne zabarwienie barokowe.
W skład zorganizowanej na Zamku Królewskim w Warszawie pracowni rzeźbiarskiej wchodzili głównie przybysze z Francji i Włoch:
-Andrzej Le Brun
-Giacomo Monaldi
-Tomasz Righi
-Franciszek Pinck
-Giovacchino Staggi.
W działalności ich zaznaczają się dwa kierunki. Jeden reprezentują dzieła o charakterze dekoracyjnym- pełne wdzięku figury mitologiczne i alegoryczne, np. posąg Sławy(Le Brun ok.1770) i Chronosa (Monaldi,1786). Drugie reprezentują rzeźby typu historycznego, jak dwie ferie popiersi odlanych w brązie, przedstawiających zasłużone postacie historyczne i współczesne, wykonane dla Sali Rycerskiej w Zamku Królewskim w Warszawie oraz cztery posągi królów polskich do rotundy pałacu w Łazienkach (Le Brun i Monaldi).
Drugi okres klasycyzmu w rzeźbie polskiej zamyka się latami 1795-1830. Rzeźba uwalnia się całkowicie od pozostałości barokowych i przyjmuje kanony oparte na studiach starożytnej rzeźby grecko-rzymskiej. Nie bez wpływu pozostałej też działalność A. Canovy, a szczególnie B. Thorwaldsena, których dzieła zakupywano do Polski w dużych ilościach.
W Warszawie dzieła głównie Paweł Maliński, twórca dekoracyjnych fryzów na fasadach gmachów warszawskich (np. Teatr Wielki- Powrót Edypa i ludu z igrzysk olimpijskich) oraz Ludwik Kaufamn, twórca wzorowanego na pomnikach etruskich i rzeźbach Canovy pomnika Natalii z Potockich Sanguszkowej na Tolinie. Talentem przewyższał ich Jakub Tatarkiewicz, artysta, w którego twórczości obok dzieł opartych na kanonach klasycznych (Miłość macierzyńska 1828) pojawiają się dzieła o charakterze typowo romantycznym (neogotycki grobowiec Potockich w Wilanowie, 1834-1836).



Malarstwo

Malarze byli w trudniejszej sytuacji niż architekci i rzeźbiarze, którzy mieli większe możliwości odwoływania się do sztuki starożytnej. Malarstwo starożytne, z wyjątkiem malarstwa na bazach i kilku fresków z Pompei, nie dotrwało do XVIII w.. Skrystalizowanie zasad malarstwa klasycystycznego nastąpiło w latach 80-tych XVIII w. pod wpływem teorii historyka sztuki Winckelmanna i malarza Mengsa.
W zakresie podejmowanego tematu malarstwo klasycystyczne preferowało treści patriotyczne i bohaterskie, czerpane równe za pośrednictwem rzymskiej i greckiej historii lub mitologii.
W zakresie form realizowano winckelmannowską zasadę piękna, nawiązującą do rzeźb antycznych. Rysunek opowiadający historię i wyrażając treść dzieła odgrywał najważniejszą rolę statycznych kompozycjach, a ograniczony do tonów lokalnych koloryt i reliefowy modelunek miały go tylko podkreślać.
Klasycyzm w malarstwie skrystalizował się najdobitniej w twórczości francuskiego malarza Jacquesa Louis David(1748-1825). Charakterystyczne dla jego twórczości były wielkie obrazy o tematyce historycznej, nacechowane teatralnym patosem. Najlepszym wyrazem jego stylu była malowana w 1785r. Przysięga Horacjuszy. Z wirtuozerią rysowane figury malowane są zimnym światłem, a statyczność kompozycji podkreślona została surowym toskańskim arkadowaniem. Grupa mężczyzn w ponurym postanowieniu działania stawała się wzorem dla współczesnych jakobinów. David pozostawił liczną grupę uczniów, którzy przenosili ideały klasycystycznego malarstwa do innych krajów Europy, byli to :
-J.A.D. Ingres
-F. Gerard
-A. Brodowski (Polak).
Malarstwo doby klasycyzmu, podobnie jak inne gałęzie sztuki, rozwijało się w Polsce w dwóch zasadniczych etapach. Pierwszy z nich to okres Oświecenia-czasy panowania Stanisława Augusta, drugi-to okres porozbiorowy, m.in. Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego.
Malarstwo oficjalne reprezentowali artyści działający w bezpośredniej styczności z dworem Stanisława Augusta. Byli to początkowo wyłącznie artyści obcy, głównie Włosi i Francuzi.
Jean Pillement- malarz dekoracyjny, projektujący również ornamenty do dzieł sztuki zdobniczej.
Jan Bogumił Plersch- autor wybitnych iluzjonistycznych malowideł w Pomarańczarni w warszawskich Łazienkach.
Marcello Bacciarelli-(1731-1818)pierwszy i oficjalny malarz króla uprawiający głownie dwa rodzaje malarstwa :plafonowe i portretowe. Malowane przez niego przez niego plafony w Zamku Królewskim w Warszawie(sala balowa)i w pałacu Łazienkowskim(sala Salomona)ujawniają silne piękno iluzyjnego malarstwa włoskiego baroku, a postacie w alegoryczno- mitologicznych kompozycjach obdarzone są często rysami osób z otoczenia króla Stanisława Augusta.


Przydatna praca? Tak Nie
Wersja ściąga: klasycyzm.doc
Komentarze (6) Brak komentarzy zobacz wszystkie
7.3.2011 (09:31)

praca jest dobra. na lekcji się przydła

20.12.2009 (19:08)

a klasycyzm w literaturze?!

31.3.2009 (06:52)

Praca spoko

2.10.2008 (18:46)

Wszystko ok...x]

10.6.2007 (13:18)


heh masz opisane malarstwo rzezbe architekture .. ja raczej szukam o muzyce ...



przemko990 rozwiązanych zadań
Historia 10 pkt wczoraj o 21:56

wyjasnij w jaki sposób grecy organizowali nowe osady na terenach zamojskich

Rozwiązań 0 z 2
punktów za rozwiązanie do 8 rozwiązań 0 z 2
Rozwiązuj

zipp112 rozwiązane zadania
punktów za rozwiązanie do 75 rozwiązań 0 z 2
Rozwiązuj

mishuka0 rozwiązanych zadań
Historia 200 pkt wczoraj o 12:02

Zależy mi tylko na uzupełnieniu brakujących wyrazów. :)

Rozwiązań 1 z 2
punktów za rozwiązanie do 150 rozwiązań 1 z 2
Rozwiązuj

Masz problem z zadaniem?

Tu znajdziesz pomoc!
Wyjaśnimy Ci krok po kroku jak
rozwiązać zadanie.

Zaloguj się lub załóż konto

Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.