profil

satysfakcja 65 % 17 głosów

Portret kobiety w literaturze XIX wieku

drukuj
Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Nieodłącznym elementem w wątkach wielu dzieł literatury od wielu wieków jest kobieta, która stała się natchnieniem dla wielu wybitnych autorów. Twórcy w swoich dziełach literackich przedstawiają bardzo różnorodne wizerunki kobiet. Na przestrzeni dziejów literatury ukazana ona jest w różny sposób zarówno jako postać negatywna jak i pozytywna, czasem posiadająca cechy skrajne, wyidealizowane, po których wyłania się taki obraz osobowości, który jest niemożliwy do spotkania w realnym świecie. W literaturze XIX wieku można spotkać wiele interesujących postaci kobiecych, które posiadają cechy przede wszystkim romantyczne i pozytywistyczne. Postacie kobiet odgrywały bardzo ważną rolę, często zajmowały istotne miejsce w wątkach głównych powieści. Idealnymi przykładami, aby scharakteryzować portrety bohaterek literackich XIX wieku są Izabela Łęcka z powieści Bolesława Prusa „Lalka”, Ligia z powieści Henryka Sienkiewicza „Quo Vadis” oraz Zosia i Telimena- postacie występujące w epopei narodowej Adama Mickiewicza „Pan Tadeusz”. Są one bohaterkami bardzo różniącymi się od siebie, jednak możemy odnaleźć w ich charakterystyce podobieństwa. Izabela Łęcka to bohaterka powieści Bolesława Prusa „Lalka”. Jest kobietą o niezwykłej, ponadprzeciętnej urodzie. Ma bujne blond włosy z odcieniem popielatym, kształtną figurę, perłowe zęby oraz idealne stopy i dłonie. Dodatkowym atutem świadczącym o jej niepospolitym pięknie są jasnoniebieskie oczy. Pochodzi ona z bogatego rodu arystokratów. Mając pieniądze nigdy nie musiała pracować, zawsze miała wszystko co tylko chciała bez jakiegokolwiek wysiłku. Plan dnia ustalała w zależności od swoich zachcianek. Wychowywana w świecie przepełnionym bogactwem, sielanką i pięknem Izabela ma podejście do życia przede wszystkim racjonalistyczne oraz materialistyczne. Wg Łęckiej małżeństwo powinno zawierać się z osobą o tym samym urodzeniu oraz z osobą, która jednocześnie posiada wielki majątek. Dla niej najważniejsze były pieniądze, miłość nie miała znaczenia, dlatego odrzuciła zalety Wokulskiego, który nie był w stanie zapewnić jej odpowiedniego poziomu życia. Izabela jest kobietą całkowicie nie zdolną do miłości, nie posiadającą żadnych wyższych uczuć. Zdaje sobie sprawę z tego, że obok niej istnieje inny świat, w którym ludzie żyją na całkowicie odmiennym poziomie życia niż ona. Traktuje ona go jak obrazek, który jej nie dotyczy. Pomagała biednym jednocześnie podkreślając swoją wyjątkowość. Uważała siebie za ideał, za niezwykle dobrą osobę, którą wszyscy powinni czcić i podziwiać. Pod postacią panny Izabeli kryje się obraz kobiety o niezwykle skrajnych cechach osobowości. Wyłania się portret kobiety nieprzeciętnie pięknej, jednak to piękno ujawnia się tylko po przez wygląd. Odczuwa jedynie sztuczną empatię, najważniejsze są pieniądze, chęć posiadania ich i nabywania bez jakiegokolwiek wysiłku czy pracy.

Data dodania: 2012-06-26

Autor black0606
Przydatna praca? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Gramatyka i formy wypowiedzi


Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.