profil

satysfakcja 64 % 36 głosów

System partyjny Wielkiej Brytanii

drukuj
Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

W Wielkiej Brytanii istnieje system dwupartyjny; oznacza to, że mimo działania w państwie wielu partii, tylko dwie najsilniejsze uczestniczą (alternatywnie, zależnie od wyników wyborów do Izby Gmin) w tworzeniu rządu i sprawowaniu władzy. Na brytyjską dwupartyjności wpłynęła tradycja historyczna, zwyczaje życia politycznego a także obowiązujące przepisy prawa wyborczego, dyskryminując partie trzecie. Gabinety są monopartyjne, zaznacza się stabilność rządów. Ta stabilizacja w mniejszym lub w większym stopniu trwa od 1922 r. Wielka Brytania, występując w przeszłości w roli światowego mocarstwa, przedstawiała sobą kraj z jednolitym (homogenicznym) systemem społecznym. Historycznie reprezentacja klasy robotniczej wyodrębniła się dopiero wtedy, gdy arystokracja i burżuazja tak się zbliżyły do siebie, że mogły być skupione w jednym obozie politycznym. Znalazło to odzwierciedlenie w tradycyjnie spolaryzowanym na dwóch biegunach systemie partyjnym. Rozpad brytyjskiego imperium kolonialnego dał początek ostrym konfliktom społecznym. Szczególną rolę w kształtowaniu sceny politycznej odgrywa przyjęty w wyborach do Izby Gmin większościowy system wyborczy. Jest to system większości względnej w okręgach jednomandatowych, co oznacza, że wybrany jest ten kandydat, który otrzymał relatywnie więcej głosów niż każdy z pozostałych w danym okręgu wyborczym. Preferuje to obie partie dominujące i stwarza małe szanse zgromadzenia większej liczby głosów przez partie pozostałe. Po zmianach w roku 1995 wybory przeprowadzane są w 659 jednomandatowych okręgach: ? 528 w Anglii, ? 40 w Walii, ? 72 w Szkocji, ? 18 w Irlandii Północnej. Za wybranego uważa się kandydata, który uzyskał w okręgu wyborczym, bez względu na frekwencję, względną większość z ogólnej liczby ważnie oddanych głosów. Oznacza to, że mandat może przypaść kandydatowi, na którego przypadło mniej niż 50% wszystkich głosów przy frekwencji niższej niż 50% uprawnionych do głosowania. Formalnie prawo zgłaszania kandydatów jest prawem indywidualnym, lecz aby zostać członkiem Izby Gmin, trzeba mieć poparcie partii politycznej, gdyż jedynie incydentalnie i wyjątkowo (poza Irlandia Północną) kandydaci niezależni odnoszą sukcesy w wyborach- np. w 1997 roku M. Beli. W 1970r. w związku z możliwością uwidaczniania przynależności politycznej kandydata po raz pierwszy w prawie wyborczym pojawiła się wzmianka o partiach politycznych. Dwie partie, które mają szansę sprawowania rządów i zmieniają się sprawując rządy lub tworząc opozycję rządową w Wielkiej Brytanii to Partia Pracy lub Partia Konserwatywna. Aby przybliżyć ideologie tych dwóch partii należy sięgnąć do ich korzeni. Angielskie stronnictwa polityczne mogą nawiązać w swej tradycji do klu?bów parlamentarnych pierwszej fazy walki parlamentu z królem z lat 1640- ?1649.

Załączniki:
Przydatna praca? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Typ pracy


Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.