profil

satysfakcja 73 % 68 głosów

Literackie portrety bohaterów skazanych na samotność i samotnych z wyboru w dziełach doby romantyzmu.

drukuj
Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Literackie portrety bohaterów skazanych na samotność i samotnych z wyboru w dziełach doby romantyzmu. Motyw samotności był obecny w lit. Każdej z epok, jednakże żadni twórcy nie wyeksponowali jej w taki sposób jak romantycy. W dziełach doby romantyzmu samotność odgrywała bardzo istotną rolę. To dzięki niej twórcy mogli w spokoju przemyśleć wiele spraw, mieli czas na osobisty kontakt z Bogiem, ale przez nią również tęsknili i cierpieli, to dzięki niej powstało wiele wielkich dzieł. Samotność bohaterów romantycznych wynikała niejednokrotnie ze złego ulokowania uczuć-byli oni odrzuceni przez swoje wybranki lub przez nie ignorowani. Kolejnym powodem samotności romantyków był brak zrozumienia przez świat przeciw któremu byli zbuntowani. Często znaczenie miał ich egocentryzm, a także indywidualizm, wielu z nich było artystami, którzy nie potrafili żyć jak zwykli ludzie. Innym powodem dla którego polscy romantycy cierpieli samotność było przymusowe opuszczenie kraju, który bardzo kochali, co miało ogromny wpływ na ich przyszłą twórczość. Można wyróżnić 2 rodzaje samotności jakiej doświadczają romantycy. Pierwszym, który wydaje się być częściej spotykany nie jest samotność dobrowolna lecz skazanie na nią. Powodów tego również jest kilka. Jednym z nich może być samotność wiążąca się z emigracją. Jako przykład bohatera, który takiej właśnie samotności doświadczył chciałabym przywołać postać Pielgrzyma-głównego bohatera „Sonetów krymskich” A. Mickiewicza – samotnego podróżnika tęskniącego za ojczyzną. Pielgrzym nie opuścił swojej ojczyzny z własnej woli lecz na skutek carskich wyroków, dlatego czuje się bardzo samotny i wyalienowany, nie identyfikuje się on z ludnością Krymską, cały czas tęskniąc za swoim krajem. Bohater ten jest typowym przykładem emigranta, który źle czuje się w obcym kraju i zrobiłby wiele, aby powrócić do swej ojczyzny. Osamotnienie Pielgrzyma jest niezwykle widoczne w sonecie IV pt. „Burza”. Samotność podmiotu lirycznego w tym utworze jest tak wielka, że nie lęka się on nawet śmierci. W czasie kiedy inni pasażerowie statku, są przerażeni, modlą się, płaczą i żegnają on siedzi spokojnie, nie przejmując się niebezpieczeństwem. Czy jednak wynika to z jego odwagi? Nie, jest on tak nieszczęśliwy, że nie ma już sił, ani wiary, nie ma też nikogo z kim mógłby się pożegnać. Mickiewicz w tym sonecie pokazuje nam, że nie ma niczego gorszego od samotności. Innym powodem samotności romantyków była nieszczęśliwa miłość. Doświadczył jej Gustaw z IV cz. Dziadów A.Mickiewicza, który został oszukany przez swoją wybrankę, która pomimo złożonej obietnicy, nie czekała na niego, lecz wyszła za mąż za mężczyznę, który mógł zaoferować jej więcej. Gustaw –jak wszyscy romantycy - wierzył w miłość jedyną i wieczną dlatego po utracie ukochanej odczuwa on osamotnienie i bezsens życia, niechęć do otaczającego, nieprzyjaznego mu świata, a także bunt przeciw ogólnie przyjętym zasadom i stosunkom społecznym, co doprowadza go do obłędu i wreszcie do samobójstwa.

Autor anszyn
Przydatna praca? Tak Nie
Komentarze (0) Brak komentarzy zobacz wszystkie
Materiały do matury


Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.