profil

satysfakcja 58 % 28 głosów

Przemiana wewnętrzna bohatera literackiego na podstawie wybranych utworów literackich.

drukuj
Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Przemiana wewnętrzna to charakterystyczny motyw powtarzający się w polskich utworach romantycznych. Kim byli bohaterowie dzieł romantycznych? Na przykładzie kilku utworów największych wieszczów polskich tego okresu możemy stwierdzić, że były to jednostki wybitne, działające w samotności. Cechą wspólną dla bohaterów „Dziadów” części IV i III, „Kordiana” oraz „Pana Tadeusza” było przeobrażenie wewnętrzne. Ciekawym przykładem przemiany bohatera werterowskiego w bohatera bajronicznego są „Dziady” Adama Mickiewicza. Część IV przedstawia dzieje pustelnika Gustawa. Bohater ten jest typową postacią utworów romantyzmu. Jego dzieje przedstawiane są w formie trzech godzin: miłości, rozpaczy i przestrogi. W pierwszej godzinie spowiedzi Gustaw jest przedstawiony jako postać nieprzeciętna. Wskazuje na to jego wielka miłość do wybranki serca. Na skutek tej miłości on w świat marzeń i buntuje się przeciwko rzeczywistości. Z drugiej godziny spowiedzi dowiadujemy się o sprzeczności uczuć miotających się dusza młodego kochanka – od uwielbienia ukochanej osoby, aż do jej potępienia i zwątpienia w jej uczucia. Silne przeżycia wewnętrzne doprowadzają Gustawa do samobójstwa na oczach zdumionego księdza. W godzinie trzeciej Gustaw przekazuje ludziom przestrogę, by pamiętali, że ziemia nie jest rajem ani piekłem, tylko właśnie ziemia i dlatego do ziemskich wydarzeń należy przykładać odpowiednią miarę. Przestrzega ich również przed wiarą w wielkie uczucie. III część „Dziadów” łączy się z częścią IV poprzez osobę bohatera. Przemiana samotnika Gustawa w Konrada walczącego o wolność jest znamienną cechą bohatera dramatu romantycznego. Utwór ten rozpoczyna się prologiem, w którym dokonuje się przemiana bohatera: na ścianie więziennej celi węglem odnotowuje „ Gustavus obiit (...) Hic natus est Conradus” (Zmarł Gustaw, narodził się Konrad) Z Gustawa – owiniętego tragicznym i niespełnionym uczuciem miłości, w Konrada – odnajdującego cel swojego życia w działalności na rzecz narodu. Bohater pozostaje nadal jednostką wybitną, zdającą sobie sprawę z misji dziejowej przypadłej mu w udziale, z własnej potęgi. Konrad będąc bardzo pewnym siebie i swej mocy żąda od Boga stworzenia rządu dusz, który zapewniłby Polakom wieczne szczęście i uwolnił ich od trosk. Jest on też gotów poświęcić się dla dobra rodaków. Jego pycha popycha go do wyzwania Boga do walki, a nawet do bluźnierstwa. Również „Kordian”, bohater dramatu Juliusza Słowackiego, jest typem bohatera – samotnika. Już jako piętnastoletni chłopiec zastanawia się nad sensem życia. Podobnie jak Konrad, czuje się lepszy od reszty ludzi. Kordian myśli o wybraniu drogi życiowej. Od starego sługi dowiaduje się o bohaterskich czynach żołnierzy i widzi, jak bardzo skrępowany jest otaczającą go powszechna rzeczywistością.

Autor darijkaa
Przydatna praca? Tak Nie
Komentarze (0) Brak komentarzy zobacz wszystkie
Teksty kultury


Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.