profil

satysfakcja 77 % 17 głosów

Ponadczasowe wartości moralne zawarte w Piśmie Świętym.

drukuj
Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Biblia stanowi źródło całej europejskiej kultury. Zarówno Stary, jak i Nowy Testament przynoszą nam, poprzez liczne przypowieści, pewne wzorce moralne. Wypełnianie ich należy do podstawowych obowiązków każdego chrześcijanina.
Stary Testament przynosi nam oczywiste wzorce moralne w postaci przykazań przekazanych ludziom przez Boga. Dekalog i jego przestrzeganie jest podstawowym warunkiem dostania się do lepszego świata po śmierci. W Starym Testamencie odnajdujemy także postać Hioba – bohatera Księgi Hioba, która należy do Ksiąg mądrościowych. Księgi te przekazują pewne wartości dydaktyczne, których ucieleśnieniem jest właśnie Hiob – wzór oddania Bogu.
Dramat Hioba polegał na tym, że Bóg, za namową Szatana, postanowił zesłać na bohatera szereg nieszczęść w celu sprawdzenia jego wiary. Hiob stracił cały swój dobytek, rodzinę, a ostatecznie sam został dotknięty nieuleczalną chorobą – trądem. Bohater został całkowicie sam, opuszczony przez wszystkich, pozostała mu tylko jego godność i wiara. Byli przyjaciele przekonywali go, że widocznie zgrzeszył przeciwko Bogu, skoro spotkała go taka kara. Hiob odpierał jednak te zarzuty, mówiąc:
rąk nie zmazałem występkiem
i modlitwa moja jest czysta
Mimo iż Hiob nie mógł odnaleźć sensu zesłanego na niego nieszczęścia, z pełną pokorą i uległością uznawał wolę Bożą. Taką postawą Hiob ciągle uznaje Boga za Przyjaciela i Zbawcę, jest w pełni przekonany, że Bóg jest jedynym jego oparciem, z całą ufnością Jemu zawierza swój los i Jego prosi o rozstrzygnięcie sporu i uznanie swej niewinności. Modlitwa ta została wysłuchana i Hiob odzyskał to, co stracił.

Przykład Hioba mówi nam, że Bóg doświadcza cierpieniem także ludzi sprawiedliwych. Wiara i pełna ufność wobec Stwórcy pozwalają jednak na powrót pod Boską opiekę.

Przypowieści odgrywają bardzo dużą rolę w Nowym Testamencie. Chrystus nieustannie naucza podstawowych wartości moralnych w sposób alegoryczny. Nie mówi On bezpośrednio o miłości, wybaczaniu i wierze, ale przekazuje te wartości, również nam, poprzez historie, z których musimy umieć odczytać te wartości.

Przykładem takiej historii jest przypowieść O miłosiernym Samarytaninie, która przedstawia człowieka, który w drodze do Jerozolimy zostaje napadnięty i pobity. Obok cierpiącego przechodzili różni ludzie, w tym także kapłan, lecz nikt się nim nie zainteresował. Osobą, która wreszcie zajęła się rannym był Samarytanin – przedstawiciel narodu, którym pogardzali Izraelici. Samarytanin ten jest wzorem cenionej przez wszystkie wieki postawy człowieka miłosiernego i litościwego, człowieka, który wie, że miłość bliźniego wyraża się w trosce o dobro drugiego człowieka i w poświęceniu się dla niego.

Opowieść o synu marnotrawnym opowiada o ojcu i jego dwóch synach. Ojciec ten podzielił swój majątek pomiędzy braci. Młodszy z braci zabrał swoją część i odszedł w świat, podczas gdy starszy pozostał przy ojcu i pomagał mu w gospodarstwie. Gdy młodszy brat roztrwonił swój majątek postanowił wrócić do ojca i błagać o przebaczenie. Ojciec przyjął go z otwartymi ramionami i postanowił wydać wielką ucztę z okazji jego powrotu. Starszy syn, zazdrosny o uczucia ojca, postanowił nie uczestniczyć w uczcie. Wtedy ojciec wyszedł do niego i powiedział: Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje należy do ciebie. A trzeba się cieszyć i weselić z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył, zaginął, a odnalazł się.

Bohaterowie tej przypowieści reprezentują różne postawy, nacechowane uniwersalnymi wartościami moralnymi. Ojciec jest wyrazicielem bezgranicznej miłości Bożej, zawsze skłonnej do przebaczenia. Wyraża troskę o duchowy rozwój swych dzieci, jest wzorem miłosierdzia i wyrozumiałości, a także subtelnej opiekuńczości. Nie tylko wybacza synowi marnotrawnemu, ale cieszy się z jego nawrócenia i żąda radowania się powszechnego. Jest dobrotliwy również wobec starszego syna. Z cierpliwością i wyrozumiałością uświadamia mu niewłaściwą reakcję, poucza go, że wraz z innymi powinien przeżywać radość z powrotu brata na dobrą drogę, przekonuje go również, że swoją wiernością na co dzień dostępuje łaski, korzysta stale z wszystkich dobrodziejstw ojca. Również postawa syna marnotrawnego niesie wiele treści metaforycznych. Ukazuje, że człowiek ma prawo do błędu, ale nie wolno mu w nim trwać. Mówi o tym, jak ważne jest zerwanie ze złem i żal za swe niegodne czyny. Skrucha bowiem i poprawa są warunkiem przebaczenia.

W Przypowieści o siewcy ziarno rzucane staje się symbolem nowego życia w sensie duchowym i biologicznym. Ziarna padały na drogę, skąd wydziobały je ptaki, na skałę, gdzie wyschło na słońcu, pomiędzy ciernie, gdzie zostało zagłuszone przez chwasty. Jedno ziarno padło na żyzną glebę i wydało plon "trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny, stokrotny". W interpretacji tej przypowieści są ukazane różne relacje człowiek - Bóg: od obojętności na słowo Boże, poprzez odwrócenie się od Boga i zagubienie Jego słowa w natłoku spraw światowych - życia codziennego, po twórczą moc słowa Bożego, które owocuje w duszy, zaszczepia w niej dobro i staje się początkiem wzrostu życia duchowego, autentycznego kontaktu człowieka z Bogiem.

Widzimy więc, na powyższych przykładach, jak uniwersalne wartości niesie ze sobą Pismo Święte. Wiara, miłosierdzie, przebaczenie, miłość i Bóg to rzeczy, na których nawet w dniu dzisiejszym, po tylu wiekach, nadal zależeć powinno człowiekowi, który dostąpić chce zbawienia.


Autor mephisto4
Przydatna praca? Tak Nie
Komentarze (0) Brak komentarzy zobacz wszystkie
Teksty kultury


Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.