profil

Aleksander Wielki

drukuj
satysfakcja 64 % 210 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Nazwał je Aleksandrią, a leżało ono na egipskim wybrzeżu, w zachodnim krańcu delty Nilu. Podczas pobytu w Egipcie Aleksander udał się do miejsca gdzie znajdowała się wyrocznia boga Ammona. Podobno dowiedział się on wtedy, że jest synem Ammona. Następnie udał się do Macedonii gdzie w walce pod Gaugamelą pobił główne siły perskiego króla. Po tym zwycięstwie ogłosił się królem całej Azji. Aleksander zarówno w Persji jak i w Egipcie pozostawił dawny system administracyjny. Celem jego było stworzenie korpusu urzędniczego, w którego skład mieli wchodzić Macedończycy, Grecy i Persowie.
W styczniu 330 r. p.n.e. dotarł do Persepolis; spalił miasto - zemsta za spalenie Aten przez Kserksesa. Jednak Dariusz dalej pozostawał na wolności. Aleksander postanowił go ścigać. Doszły do niego pogłoski, że Dariusza pojmał Bessos. Jednak podczas drogi do Baktrii władca Azji napotkał pozostawione tabory Persów. W jednym z nich żołnierz Aleksandra znalazł ciężko rannego Dariusza, a gdy podał mu wodę, ten zmarł. Po jego śmierci rozeszła się wieść, że nastąpił koniec kampanii i Macedończycy mogą wrócić do domów. Mimo to Aleksander nie mogąc pogodzić się z tym, zwołał generałów i wyżalił im się, że odwołują go w połowie drogi do sławy. Później Aleksander wybrał wśród szlachetnie urodzonych Persów ludzi do administrowania podbitego terytorium i ruszył w pogoń za Bessosem. Ów pościg zawiódł armię Aleksandra aż na północne obrzeża Imperium perskiego. Okazało się, że klimat jaki tam panował był niedowytrzymania dla Macedończyków. Na szczęście cierpienia jakie musieli znieść zostały im wynagrodzone, ponieważ latem 329 r. p.n.e. Bessos został zdradzony przez swoich sprzymierzeńców i wydany Aleksandrowi. Zaś ten poćwiartował go, co oznaczyło pomszczenie Dariusza. Po śmierci Bessosa pojawił się nowy przeciwnik władcy Azji. A był nim baktriańczyk- Spitamenes. Połączył się on z północnymi plemionami i zaatakował Macedończyków. Armia Aleksandra była już bardzo zmęczona i było ich coraz mniej. W związku z tym Aleksander Macedoński przeprowadził rekrutację wśród podbitych plemion. Przyjął też perskie obyczaje i strój, co bardzo nie podobało się jego narodowi. Wiosną 327 r. p.n.e. poprowadził swoją armię, składającą się z 15 tysięcy Macedończyków i 60 tysięcy ludzi z podbitych ziem, przez Hindukusz. Po roku dotarł do rzeki Hydaspes, gdzie stoczył walkę z Porosem. Poros do walki ustawił 50 tysięcy piechoty, kawalerię i słonie bojowe. Zaś Aleksander bacznie obserwowany przez wroga próbował zrobić zamieszanie, nakazując swojej armii iść w dół i w górę rzeki. Ogniska rozpalali gdzie popadnie. Wreszcie zmęczony tymi fałszywymi alarmami jakie wywoływał macedoński dowódca, Poros odprawił część straży. Oczywiście wróg szybko to zauważył i postanowił wykorzystać okazję. Nocą Aleksander przedostał się na drugi brzeg rzeki, a o świcie był już przed hinduskim dowódzcą. Wcześniej zaś schował większość swojej kawalerii, a gdy hidusi zaatakowali wyłoniła się zza krzaków reszta wojska. Ranny Poros został pojmany, jednak Aleksander puścił go pod warunkiem, że będzie mu wierny. Wyprawa Aleksandra nie miała końca gdyż celem jej było dotarcie na koniec świata. Szedł cały czas na wschód. Po drodze założył miasto Bukefala, na cześć swojego konia, który padł zaraz po bitwie z hindusami. I szedł dalej, aż do momentu kiedy po raz pierwszy zbuntowali się jego żołnierze i nie miał innego wyjścia jak tylko zawrócić. Aleksander był bardzo zdenerwowany zajściem. Podzielił armię na dwie części. Jedną wysłał morzem, a sam z pozostałymi 85 tysiącami żołnierzy przeprawił się przez pustynię Gedrozji. Niestety przeprawę tą przeżyło tylko 25 tysięcy. W czasie tej wyprawy Aleksander dokonał najszlachetniejszego w swoim życiu, według historyków, czynu. Gdy znaleziono małą stróżkę wody i przyniesiono jej trochę dowódcy, ten wylał ją stwierdzając, że skoro jego żołnierze nie mogą się napić to on także nie będzie pił. Po powrocie do Suzy, w marcu 324 r. p.n.e. Aleksander Wielki przeprowadził masowy ślub. Ożenił 80 oficerów z Perskami, a sam pojął za żonę córkę Dariusza. W tym samym roku z niewyjaśnionych przyczyn zachorował i zmarł jego przyjaciel Hefajstion. Na początku 323 r.p.n.e. wyruszył do Babilonu, aby przygotować wyprawę do Arabii. Podczas przyjęcia Aleksander Macedoński źle się poczuł. Zaczął boleć go brzuch. Przez dwa tygodnie leżał w łóżku z gorączką. Niestety nigdy już nie wstał. Dokładnie 10 czerwca 323 r. p.n.e. Aleksander Wielki zmarł. Obecnie mówi się, że przyczyną jego zgonu było pijaństwo, malaria, pęknięcie wrzodu lub otrucie. Po jego śmierci nastał okres hellenistyczny.
Fascynujące jest to, że Aleksander Wielki już w wieku siedmiu lat potrafił zastąpić ojca w jego obowiązkach, gdy ten musiał wyruszyć na wojnę. Mimo, że przeżył tylko 33 lata dokonał bardzo wiele.Potrafił nawet pokonać Persję, czego nie udało się zrobić Filipowi. Aleksander szanował bardzo swoich rodziców o czym nie można zapomnieć. Był też znakomitym wojownikiem i myślę, że udało mu się spełnić swoje marzenie, aby być tak dobry jak Achilles.

Przydatna praca? Tak Nie
Wersja ściąga: aleksander_wielki.doc
Komentarze (2) Brak komentarzy zobacz wszystkie
27.11.2011 (17:20)

bardzo mi pomogło dzięki ,pozdrawiam wszystkich

5.10.2008 (13:53)

Nieźle, jednak trochę za długie...

Typ pracy


Masz problem z zadaniem?

Tu znajdziesz pomoc!
Wyjaśnimy Ci krok po kroku jak
rozwiązać zadanie.

Zaloguj się lub załóż konto

Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.