profil

Socrealizm w sztuce polskiej XX wieku.

drukuj
satysfakcja 58 % 52 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Komentarze

Realizm socjalistyczny, zwany socrealizmem, obowiązywał w sztuce ZSRR od początku lat trzydziestych, do lat osiemdziesiątych XX wieku. Po zakończeniu II wojny światowej został narzucony we wszystkich państwach bloku wschodniego, w tym również w Polsce. W założeniu sztuka ta miała dotyczyć narodu. Co do treści, założenia były z góry określone - przedstawiana miała być praca ludzka, aktualne wydarzenia polityczne, ważne wydarzenia w dziejach narodu
i ruchu robotniczego, architektura natomiast miała wyrażać wielkość i moc państwa, nie miała natomiast nic wspólnego z pięknem czy elegancją (założenia urbanistyczne: szerokie trakty i ogromne place mające w założeniu skupiać życie mieszkańców), natomiast co do formy były one mniej precyzyjne. Artysta miał łączyć warsztat XIX - wiecznego realisty, tradycję malarstwa historycznego, także sztukę ludową. Sztuka, w której forma była ważniejsza od treści została odrzucona. Dlatego też na równi
ze sztuką "awangardzistów" i "kolorystów" (kubizm, abstrakcjonizm czy impresjonizm) odrzucano naturalizm, który nie przekazywał ideowych treści. Sztuka miała być tym narzędziem w walce o socjalizm, propagować go, przybliżać jego idee w formie dostępnej wszystkim ludziom. Adresatem dzieł bardzo często był często prosty robotnik.

W Polsce socrealizm stał się obowiązujący w tak zwanym okresie stalinowskim, czyli
od zakończenia II wojny światowej do 1956 roku. Zwolennikiem i propagatorem ruchu był ówczesny (od 1952 r.)
Minister Kultury i Sztuki Włodzimierz Sokorski.

Socrealizm w polskiej literaturze

Oficjalnie ogłoszony został za obowiązujący w 1949 na zjeździe Związku Zawodowego Literatów Polskich w Szczecinie.

Do głównych osiągnięć realizmu socjalistycznego zaliczano utwory takie jak: ?Obywatele? Kazimierza Brandysa,
?Przy budowie? i ?Władza? Tadeusza Konwickiego, w poezji m.in. ?Słowo o Stalinie? Władysława Broniewskiego.

Wiersz W.Broniewskiego w doskonały sposób oddaje założenia socrealizmu, podkreśla rolę pracy, chwali Stalina jako niezłomnego przewodnika, guru, istną ?nadzieję? narodu.

?Słowo o Stalinie?

Szóstej części przygląda się świat.
Bitwa.
Tam - bezrobocie, strajki, głód.
Tu -praca, natchniony traktor.
Tworzy historię zwycięski lud.
Chwała faktom!
Któż, jak On, przez dziesiątki lat
Wiódł ludzkość na krańce dziejów?
Jego imię - walczący świat:
nadzieja.
[...]

Pędzi pociąg historii,
błyska stulecie - semafor.
Rewolucji nie trzeba glorii,
nie trzeba szumnych metafor.
Potrzebny jest maszynista,
którym jest ON:
towarzysz, wódz, komunista -
Stalin - słowo, jak dzwon!
Któż, jak On, przez dziesiątki lat
na dziobie okrętu wytrwał?

Wielu badaczy literatury polskiego socrealizmu uważa, że była ona prymitywną kopią radzieckiego pierwowzoru.

Przydatna praca? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Typ pracy