profil

satysfakcja 58 % 50 głosów

Socrealizm w sztuce polskiej XX wieku.

drukuj
Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Realizm socjalistyczny, zwany socrealizmem, obowiązywał w sztuce ZSRR od początku lat trzydziestych, do lat osiemdziesiątych XX wieku. Po zakończeniu II wojny światowej został narzucony we wszystkich państwach bloku wschodniego, w tym również w Polsce. W założeniu sztuka ta miała dotyczyć narodu. Co do treści, założenia były z góry określone - przedstawiana miała być praca ludzka, aktualne wydarzenia polityczne, ważne wydarzenia w dziejach narodu i ruchu robotniczego, architektura natomiast miała wyrażać wielkość i moc państwa, nie miała natomiast nic wspólnego z pięknem czy elegancją (założenia urbanistyczne: szerokie trakty i ogromne place mające w założeniu skupiać życie mieszkańców), natomiast co do formy były one mniej precyzyjne. Artysta miał łączyć warsztat XIX - wiecznego realisty, tradycję malarstwa historycznego, także sztukę ludową. Sztuka, w której forma była ważniejsza od treści została odrzucona. Dlatego też na równi ze sztuką "awangardzistów" i "kolorystów" (kubizm, abstrakcjonizm czy impresjonizm) odrzucano naturalizm, który nie przekazywał ideowych treści. Sztuka miała być tym narzędziem w walce o socjalizm, propagować go, przybliżać jego idee w formie dostępnej wszystkim ludziom. Adresatem dzieł bardzo często był często prosty robotnik. W Polsce socrealizm stał się obowiązujący w tak zwanym okresie stalinowskim, czyli od zakończenia II wojny światowej do 1956 roku. Zwolennikiem i propagatorem ruchu był ówczesny (od 1952 r.) Minister Kultury i Sztuki Włodzimierz Sokorski. Socrealizm w polskiej literaturze Oficjalnie ogłoszony został za obowiązujący w 1949 na zjeździe Związku Zawodowego Literatów Polskich w Szczecinie. Do głównych osiągnięć realizmu socjalistycznego zaliczano utwory takie jak: ?Obywatele? Kazimierza Brandysa, ?Przy budowie? i ?Władza? Tadeusza Konwickiego, w poezji m.in. ?Słowo o Stalinie? Władysława Broniewskiego. Wiersz W.Broniewskiego w doskonały sposób oddaje założenia socrealizmu, podkreśla rolę pracy, chwali Stalina jako niezłomnego przewodnika, guru, istną ?nadzieję? narodu. ?Słowo o Stalinie? Szóstej części przygląda się świat. Bitwa. Tam - bezrobocie, strajki, głód. Tu -praca, natchniony traktor. Tworzy historię zwycięski lud. Chwała faktom! Któż, jak On, przez dziesiątki lat Wiódł ludzkość na krańce dziejów? Jego imię - walczący świat: nadzieja. [...] Pędzi pociąg historii, błyska stulecie - semafor. Rewolucji nie trzeba glorii, nie trzeba szumnych metafor. Potrzebny jest maszynista, którym jest ON: towarzysz, wódz, komunista - Stalin - słowo, jak dzwon! Któż, jak On, przez dziesiątki lat na dziobie okrętu wytrwał? Wielu badaczy literatury polskiego socrealizmu uważa, że była ona prymitywną kopią radzieckiego pierwowzoru. Moim zdaniem należy przede wszystkim zastanowić się nad zaangażowaniem pisarzy, świadczącym o ich osobistym uwikłaniu w komunistyczną propagandę.

Podobne tematy:
socrealizm Sztuka socrealistyczna socrealizm w sztuce polskiej XX wieku socrealizm w sztuce realizm socjalistyczny założenia sztuki socrealistycznej praca naród tematyka sztuki socrealistycznej WSZYSTKIE
Autor outsider90
Przydatna praca? Tak Nie
Komentarze (0) Brak komentarzy zobacz wszystkie
Typ pracy


Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.