profil

Akcesoryjność poręczenia

drukuj
satysfakcja 78 % 9 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

AKCESORYJNOŚĆ PORĘCZENIA Poręczenie stanowi klasyczną postać zabezpieczenia o charakterze osobistym. Poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał (art. 876 1 k.c.). Dla oświadczenia woli poręczyciela zastrzeżona została pod rygorem nieważności, forma pisemna. W umowie poręczenia powinno zostać określone zobowiązanie, które poręczyciel poręcza. Przedmiotem takiej umowy mogą być nie tylko świadczenia pieniężne, ale także osobiste. Kodeks cywilny nie stanowi o odpłatności poręczenia. Może być ono udzielone bezterminowo lub na określony okres czasu. Funkcją poręczenia, która wysuwa się na pierwszy plan jest funkcja zabezpieczająca, polegająca na umocnieniu wierzytelności - istniejącej lub mogącej powstać w przyszłości. Poręczenie jest umową konsensualną. Ma charakter kauzalnej czynności prawnej. Podstawowa różnica zachodzącą między poręczeniem a innymi instytucjami prawnymi, które wykazują podobne cechy, polega na akcesoryjnym charakterze zobowiązania poręczyciela. Akcesoryjność to wyjątkowa zależność jednego prawa od drugiego, powodująca, że prawa te nie mogą istnieć bez siebie. ?Więź prawa niesamoistnego z innym prawem (głównym) polega w zasadzie na tym, że nie może ono powstać bez prawa głównego, które determinuje jego treść i może być przenoszone na inna osobę tylko łącznie z nim i razem z nim wygasa? . Elementem wiążącym oba stosunki zobowiązaniowe jest wspólna osoba wierzyciela, która w żadnym razie nie może występować zarazem w roli poręczyciela. Akcesoryjność należy do essentialia negotii umowy poręczenia. 1. Z zasady akcesoryjności wynika przede wszystkim, że poręczyciel ponosi odpowiedzialność tylko wówczas gdy istnieje ważne zobowiązanie dłużnika głównego. Gdy zobowiązanie główne (między wierzycielem a dłużnikiem) było od początku nieważne (np. z powodu braku formy wymaganej pod rygorem nieważności - art. 876 2 k.c.) prowadzi to w oczywisty sposób do nieważności poręczenia. Podobna sytuacja ma miejsce wtedy gdy zobowiązanie zostało zawarte pod wpływem groźby (art. 87 k.c.) lub podstępu (art. 86 k.c.), wtedy następuje unieważnienie z mocą wsteczną. Można więc powiedzieć że nieważne z jakiegokolwiek powodu zobowiązanie główne, oznacza nieważność poręczenia. Przy stwierdzeniu tym należy jednak wziąć pod uwagę możliwość konwalidacji wadliwej czynności prawnej (np. przy umowie zawartej pod wpływem błędu).Poręczyciel jest wówczas zobowiązany do wykonania zobowiązania, skoro umowa główna stała się ostatecznie ważna. Wyjątkiem jest przypadek objęty przepisem art. 877 k.c., gdy poręczyciel w chwili udzielania poręczenia, wiedział o braku zdolności do czynności prawnych dłużnika lub mógł się o nim z łatwością dowiedzieć. W takim przypadku poręczyciel powinien spełnić świadczenie jako dłużnik. 2.

Przydatna praca? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Nauki


Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.