profil

Wizja świata Izabeli Łęckiej

drukuj
satysfakcja 58 % 14 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Bolesław Prus napisał ?Lalkę? w najlepszym okresie swojej twórczości, kiedy w pełni ukształtował się już właściwy jemu typ wielkiej powieści realistycznej o wyraźnie zarysowanej psychologii bohaterów. Powieść ukazywała się najpierw na łamach ?Kuriera Codziennego? w latach 1887 ? 1889. W 1890 roku, a więc już u schyłku epoki pozytywistycznej, opublikowano pierwsze wydanie książkowe. Powieść ta była więc swego rodzaju oceną i krytyką mijającej epoki oraz szczytnych haseł programowych pozytywizmu, takich jak: praca u podstaw, praca organiczna, emancypacja kobiet oraz asymilacja Żydów. Prus otwarcie krytykował stany wyższe za niewłaściwe ich podejście do głoszonych idei.
Główną bohaterką utworu, a zarazem przykładem typowej młodej arystokratki tego okresu, jest Izabela Łęcka. Jedyna córka hrabiego Tomasza Łęckiego ma 25 lat i odznacza się nieprzeciętną urodą. Podobno podziwiana była nawet przez włoskiego króla Wiktora Emanuela. Posiada gęste blond włosy, prosty nos, piękne usta, białe zęby oraz kształtne dłonie i stopy. Największe jednak wrażenie wywierały jej oczy o zmiennej barwie, od ciemnych i zamyślonych, poprzez pełne wesołości, aż po jasnoniebieskie, przypominające bryły lodu. Jej urok uwydatniał się szczególnie podczas rozmowy, gdy całą postacią zdawała się wyrażać targające nią uczucia. Były to jednak tylko złudzenia, o czym nieraz przekonali się jej rozmówcy. Niejednokrotnie spodziewali się już, że ?rozmarzona otoczy kogoś rękoma i oprze mu głowę na ramieniu?, ale ona w jednej chwili burzyła te oczekiwania i stawała się niedostępna. Jest chłodną i wyniosłą damą, mającą bardzo wysokie mniemanie o sobie. Często zachowuje się egoistycznie, a ludzi ocenia po wyglądzie, pochodzeniu i majątku.
Całe życie Izabeli upływało w salonach, gdyż od najmłodszych lat była przygotowywana do roli ?ozdoby towarzystwa?. Jej świat zamykał się w dostatnim i szczęśliwym życiu, balach, przyjęciach oraz wyprawach do teatru i galerii. Żyła w przeświadczeniu, że świat jest bajecznie piękny, a ona jest jego główną ozdobą (?Gdyby ją ktoś szczerze zapytał: czym jest świat, a czym ona sama? Niezawodnie odpowiedziałaby, że świat jest zaczarowanym ogrodem, napełnionym czarodziejskimi zamkami, a ona ? boginią czy nimfą uwięzioną w formy cielesne.?). Trwała w oderwaniu od świata rzeczywistego. Nie miały na nią wpływu pory dnia i roku, miejsca, w których się znajdowała, a nawet prawa natury. Sama kreowała swój świat ? świat wiekuistej wiosny, który przypominał bajkę. Wszystko było w nim piękne i doskonałe, a ludzie go zamieszkujący ?księżniczki i książęta, hrabianki i hrabiowie (?) bardzo stara i majętna szlachta? prowadzili wyidealizowane życie pełne zabaw (?wieczne święto?) i wolne od trosk. Od czasu do czasu w świecie panny Izabeli pojawiali się, oprócz arystokracji, także zwykli śmiertelnicy, jak dzielni kapitanowie i podróżnicy.

Przydatna praca? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Teksty kultury


leonetta1234567890 rozwiązanych zadań
punktów za rozwiązanie do 75 rozwiązań 0 z 2
Rozwiązuj

Bregowicz0 rozwiązanych zadań
punktów za rozwiązanie do 15 rozwiązań 1 z 2
Rozwiązuj

SaZeR0 rozwiązanych zadań
punktów za rozwiązanie do 38 rozwiązań 0 z 2
Rozwiązuj

Xnatalinda0 rozwiązanych zadań
punktów za rozwiązanie do 8 rozwiązań 0 z 2
Rozwiązuj

Masz problem z zadaniem?

Tu znajdziesz pomoc!
Wyjaśnimy Ci krok po kroku jak
rozwiązać zadanie.

Zaloguj się lub załóż konto

Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.