profil

Człowiek dorosły w roli ucznia

drukuj
satysfakcja 38 % 16 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Pod pojęciem ?edukacja dorosłych? rozumieć należy całokształt formalnych i nieformalnych procesów kształcenia, stanowiących przedłużenie lub uzupełnienie wykształcenia nabytego w szkołach, jak również kształcenie praktyczne, któremu dorośli zawdzięczają rozwój umiejętności, wzbogacenie wiedzy, doskonalenie kwalifikacji zawodowych czy nabycie nowych kwalifikacji oraz wzbogacenie życia osobistego, a zarazem możliwość brania udziału w socjalnym, ekonomicznym i kulturalnym rozwoju społeczeństwa1.Owa definicja została uchwalona na XIX Konferencji Generalnej UNESCO w Nairobi. Nie oznacza to jednak, że o edukacji człowieka dorosłego zaczęto myśleć dopiero podczas tej konferencji. Wzmianki o uczeniu się dorosłych znaleźć możemy w dialogach Sokratesa, a w dziele Platona ?Rzeczypospolita? ukazane zostały początkowe koncepcje edukacji dorosłych z możliwościami kształcenia najzdolniejszych ludzi do 35 roku życia. Natomiast pierwszą szkołę dla dorosłych otworzono w Nottingham w 1798 roku. Była ona wzorem dla licznych tego typu szkół w początkach XIX wieku. Cele i funkcje oświaty dorosłych zmieniały się na przestrzeni wielu lat. A jej faktyczny rozwój rozpoczął się wraz z szybkim rozwojem techniki i zmianami zachodzącymi w stosunkach społeczno- gospodarczych. Powołując się na Leksykon tematyczny PWN Pedagogika przyjąć należy, że "oświata dorosłych" to działalność mająca na celu zapewnienie młodzieży w wieku poszkolnym i dorosłym możliwości zaspokajania potrzeb i zainteresowań kulturalnych, uzupełniania i poszerzania kwalifikacji, wzbogacania wiedzy i rozwijania umiejętności2 (...). Według tego leksykonu oświata dorosłych ma do spełnienia dwie zasadnicze funkcje: ? kompensacyjną, polegającą na upowszechnianiu wymaganego wykształcenia wśród tych, którzy nie uzyskali go w odpowiednim wieku; ? właściwą, polegającą na rozszerzeniu posiadanego wykształcenia3 (...). Główną działalnością w życiu człowieka dorosłego jest praca zawodowa i udział w życiu społecznym, rodzinnym, samorządowym i kulturalnym. Skuteczność osiągania stawianych sobie przez niego mniej lub bardziej określonych celów zależy od trafności doboru metod i form działania. W tym miejscu warto przedstawić teorie rozwoju umysłowego Jeana Piageta4 ? szwajcarskiego psychologa, biologa i epistemologa. 1 Edukacja, jest w niej ukryty skarb: raport dla UNESCO Międzynarodowej komisji do spraw edukacji dla XXI wieku pod przewodnictwem J. Delorsa. Tłum.: W. Rabczuk, Warszawa 1998. 2 B. Milerski, B. Śliwerski (red.), Leksykon tematyczny PWN Pedagogika, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 142. 3 B. Milerski, B. Śliwerski (red.), Leksykon tematyczny PWN Pedagogika, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 142. Stadia rozwoju inteligencji wg Piageta: 1.

Przydatna praca? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Typ pracy


Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.