profil

satysfakcja 33 % 52 głosów

Alotropia

drukuj
Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Obecnie istnieją już metody pozwalające otrzymywania fulereny w ilościach gramowych. Opanowanie metody otrzymywania tej niezwykłej odmiany węgla umożliwiło gwałtowny rozwój badań z innymi pierwiastkami. Związki te wykazują nietypowe właściwości, np. C po przyłączeniu 3 jonów potasu staje się nadprzewodnikiem w temperaturze poniżej 18 K. Rysunki przedstawiają przykładowe struktury fulerenów. ALOTROPIA SIARKI Siarka rodzima, jako ciało stałe, jest pierwiastkiem kopalnym, znane już w starożytności. Z kolei wodne roztwory tlenku siarki(IV) służyły przez stulecia do dezynfekcji przedmiotów codziennego użytku oraz do bielenia tkanin. Siarka występuje w przyrodzie w postaci układu rombowego. Są to kryształy barwy żółtej, nieco przeświecające. Jest to jedyna odmiana siarki trwała w niskiej temperaturze. Jeśli stałą siarki rombowej ogrzeje się do temperatury około 96C, to można zobaczyć powolne przechodzenie struktury rombowej w strukturę jednoskośną. Całkowite przejście może przebiegać przez wiele dni, ponieważ cząsteczki w ciele stałym nie poruszają się dostatecznie swobodnie, aby móc szybko zamieniać jedną orientację na drugą, zgodnie z nową formą krystaliczną. Przemianie siarki rombowej w jednoskośną towarzyszy pochłanianie niewielkiej ilości ciepła. Dalsze ogrzewanie powoduje topienie się siarki już w temperaturze 119C. moment przemiany siarki rombowej w jednoskośną jest na tyle krótki, że ogrzewając siarkę zbyt intensywnie, można go ?przeskoczyć? i stopić bezpośrednio siarkę rombową. Jeżeli stopioną siarkę powoli ochłodzimy, krystalizuje ona jako siarka jednoskośna, ale ta odmiana jako nietrwała szybko przekształca się w trwałą odmianę rombową. Oprócz krystalicznej siarki rombowej i jednoskośnej istnieje jeszcze siarka bezpostaciowa, zwana siarką plastyczną. ALOTROPIA FOSFORU Fosfor nie występuje w stanie wolnym. Aby dowieść jego istnienia, należało najpierw wydzielić go ze związków występujących w środowisku naturalnym. Stało się to przypadkiem podczas prób uzyskania kamienia filozoficznego, w połowie XVIII wieku. Odkryto wtedy fosfor biały, który fascynował tym, że świecił w ciemnościach. Długi czas stosowano tę dziwaczną substancje wyłącznie do tworzenia świecących napisów. Było to niebezpieczne, ponieważ fosfor jest substancją toksyczną oraz łatwo się zapala i powoduje silne oparzenia. W XIX w. szwedzki chemik i mineralog Jacob von Berzelius spostrzegł, że fosfor biały pod wpływem promieni słonecznych przybiera barwę czerwoną, tracąc przy tym zdolność świecenia w ciemnościach. Dalsze doświadczenia wykazały, że obie te substancje różnią się od siebie strukturą kryształów, a więc są odmianami alotropowymi, przy czym fosfor czerwony jest mniej reaktywny od fosfory białego. Owo świecenie w ciemnościach było bowiem, jak zbadano w późniejszych czasach, efektem energetycznym towarzyszącym utlenianiu się na powietrzu fosforu białego. Fosfor biały jest substancją woskowatą. W temperaturze 44,1C topi się do bezbarwnej cieszy, przy ponownym ochłodzeniu krystalizuje, tworząc sieć atomową. W sieci tej cząsteczki P przyciągają się słabymi oddziaływaniami międzycząsteczkowymi. Fosfor biały jest nierozpuszczalny w wodzie, nieco lepiej rozpuszcza się w eterze czy olejach roślinnych. Reaguje energicznie z wieloma pierwiastkami, trzeba go nawet przechowywać w wodzie, aby nie miał możliwości łączenia się z tlenem. Pod wpływem światła słonecznego cząsteczka P zaczyna się przemieszczać wewnątrz sieci krystalicznej, tworząc odmienną strukturę fosforu czerwonego. Proces przemiany fosforu białego w czerwony rozpoczyna światło słoneczne, cały proces jest jednak egzotermiczny: biały fosfor ? czerwony fosfor energia co świadczy o większej trwałości fosforu czerwonego. Fosfor czerwony praktycznie nie rozpuszcza się w żadnym z rozpuszczalników polarnych i niepolarnych, jest nietoksyczny, a także niezbyt łatwo zapala się w powietrzu. Tak dużą trwałość zawdzięcza swojej łańcuchowej strukturze. Przemysłowo zastosowano fosfor w XIX w. do produkcji zapałek. Pierwsze zapałki miały łepki pokryte trującą dla człowieka mieszaniną białego fosforu, chloranu(V) potasu i kleju. Zapalały się po potarciu o cokolwiek dlatego były tak nie bezpieczne. W połowie XIX w. opracowano bezpieczniejszy model zapałki, który stosujemy do dziś, z łebkiem pokrytym mieszaniną chloranu(VII) potasu, siarczku antymonu(III) i gumy. Taką zapałkę należy pocierać o kartonik pokryty mieszanina odrobiny piasku i fosforu czerwonego BIBLIOGRAFIA: - S. Hejwowska i R. Marcinkowski , Chemia, Gdynia 2003 - M. M. Pożniczek i Z. Kluz, Chemia, Warszawa 2002 - Encyklopedia Powszechna wyd. Gutenberga tom 1 i 5

Autor edyta_892006
Przydatna praca? Tak Nie
W słownikach:
Wersja ściąga: alotropia.doc
Komentarze (1) Brak komentarzy zobacz wszystkie
14.5.2008 (17:25)

@siska993 fajna pracka

Rozkład materiału


Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.