profil

"Krzak dzikiej róży" Jana Kasprowicza jako utwór młodopolski.

drukuj
satysfakcja 70 % 186 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Komentarze

„Krzak dzikiej róży” to cykl IV sonetów wydanych w tomiku o tym samym tytule w 1898 roku.
Kasprowicz wykorzystał klasyczną budowę sonetu. W dwóch pierwszych opisowych zwrotkach przedstawił krajobraz smreczyny, a w dwóch ostatnich – refleksyjnych przedstawił autor bohaterów – limbę i różę.

I sonet.
Noc – pawieokie stawy, zgniła zieleń, krwawy, czerwony pąs róży odcinającej się od szarych skał, bujne trawy, mokra turnia; dźwięki – drzemiące stawy, cisza,

II sonet.
Wschód słońca – krajobraz ten sam co w sonecie I tylko, że o wschodzie słońca; czyste błękitne niebo, błękit nieba nakłada się na ciemną zieleń lasu, do tego jeszcze kolor złoty – słońca, wszystko lśni, strumień górski przyrównany do pasa srebrnolitego; dźwięki - wzdychania, żale, szum strumienia, wody, cisza,

III sonet.
Popołudnie – pojawiają się zwierzęta: kozice, świstak, ptaki, barwy zwierząt się przenikają, brąz, zieleń; dźwięki – lęki, wzdychania, rozżalanie, świstający świstak, rozprzestrzeniające się stado owiec, dźwięki się wzmagają,

IV sonet
Wieczór – na trawie biel wieczornej rosy, rosa jest przyrównana do aksamitu, seledynowe niebiosa; dźwięki – zapach ziół, rozżalenie, wzdychania, echo,

Kolory są przymglone, barwy przechodzą jedna w drugą, decyduje o tym oświetlenie, kiedy słońce pojawiło się w II sonecie diametralnie zmienia się barwa obrazu, wrażenia kolorystyczne zostały zmienione, wzbogacone o dźwięk i ton. Dominujący jest świat w III i IV sonecie. W sonetach uchwycone są chwile z życia krajobrazu – ulotne wrażenia.

Bohaterowie wiersza:
a) róża – samotna, senna, zadumiona, skronie tuli do ściany, lęka się, boi się burzy, szuka schronienia, wsłuchana w krajobraz, skryła się między drzewa, ze strachu próbuje się wtopić w krajobraz, usypia, spowita rosa. Róża nie jest tylko elementem krajobrazu, jest również symbolem – personifikacja.

b) limba – spoczywa, leży obok róży, próchniejąca, burza ją zwaliła, ale nie sama burza tylko tchnienie burzy, pojedynczy wiatr, pleśniejąca limba.

Odczytanie symboli:
a) róża – symbolizuje witalność, kruchość, życie, strach przed przeciwnościami losu, życia, ma świadomość kruchości własnego istnienia,

b) limba – symbolizuje śmierć, upadek wielkiej potęgi, przegrała, została pokonana
Burzę przetrwała róża, nie limba, wielkie drzewo zostało powalone. Wniosek - niekoniecznie fizyczna siła broni przed zagładą. Świadomość róży jest ważniejsza, świadomość zagłady uchroniła ją przed nią. Natura została nienaruszona.
WIERSZ FILOZOFICZNY.


Przydatna praca? Tak Nie
Komentarze (11) Brak komentarzy
27.7.2006 (14:28)

kruszynko, twoj wpis dokladnie oddaje stan twojego umyslu ( a raczej jago brak ) przykra jestes. jak cos ci sie nie podoba to sprzedaj komputer ( jesli wiesz co to jest ) i idz do przedszkola. jesli chodzi o prace to nawet nie czytalem bo lepiej jest przeczytac wiersz, mniej czasu zajmuje a wie sie wiecej i mozna bardziej "lac wode". pozdrawiam

27.7.2006 (14:25)

czytałam te prace jest swietna, niedawmno miałam ten wiersz jest nudny jak ci sie chciało pisac jepiej bys sie pouczyła ty guwniaro

27.7.2006 (14:20)

Opis poszczegolnych sonetow jest troszke nie na temat. Na pewno nie bedzie polonistce chodzic o to, jakie zwierzeta sie pojawiają ale o wszytskie SYMBOLE. Bo to nie tylko roza i limba. A podsumowanie nie trafione :( Choc kazdy moze interpretowac wiersz inaczej! Chodzi przeciez o dekadencka niemoc i upadek wartosci. Ale mimo wszytsko dziekuje za udostepnienie interpretacji, lepszy rydz niz nic!! Pozdrawiam cieplutko wszytskich, ktorzy musze szukac po necie interpretacji wierszy :)))))

Teksty kultury