profil

/

Zadania Prace

Badanie stopnia rozwoju umysłowego dziecka metodą eksploracyjną J. Piageta

drukuj
satysfakcja 61 % 23 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Komentarze

Autor badania: Agnieszka Lxxxxxx i Ewelina Mxxxxxx

Osoba badana: Michał - 4 lata i Julia ? 5 lat

Cel badania: ustalenie poziomu operacyjności myślenia dziecka

Przebieg badania:

Badanie pierwsze

Eksperyment 1: badanie stałości ilości nieciągłych

Michał potwierdził, że do dwóch większych szklaneczek wsypałam równą ilość ryżu (sam wyrównywał poziom). Po przesypaniu do z jednej dużej dwóch mniejszych, na pytanie ?Czy nadal jest tyle samo??: zastanawia się w skupieniu, na jego twarzy widać wyraźnie wysiłek umysłowy, ale zwleka z odpowiedzią. Powtarzam pytanie, przypominając mu, że na początku w obu szklankach ryżu było tyle samo ryżu, Michał mówi wtedy: ?No to chyba jest tyle samo, jak tu (tzn. w szklaneczkach mniejszych)?. Pytam go, czy potrafi powiedzieć, skąd to wie, mówi niezbyt pewnie ?Tak?, ale, mimo dalszych zachęt z mojej strony ? nie wyjaśnia.

Eksperyment 2: badanie stałości ilości płynu

Michał potwierdza równą ilość wody w obu większych szklankach, następnie sam przelewa zawartość jednej większej do dwóch mniejszych. Na moje pytanie, czy w dwóch mniejszych i w jednej większej szklance jest tyle samo wody, od razu pewnie odpowiada ?Tak?. Pytam dalej: ?Bardzo dobrze, a skąd to wiesz ?? ? milczy. ?Wiesz, jak do tego doszedłeś?? ? ?Tak...?.

Eksperyment 3: badanie stałości ilości masy

Michał wybiera czarną plastelinę, dzielę ją, chłopiec zatwierdza równość obu kawałków, następnie z jednego z ich lepimy ludzika. Na moje pytanie odpowiada: ?To jest małe (wskazując na ludzika), a to jest trochę duże?. Mówię: ?Pamiętasz, na początku tu i tu było tyle samo plasteliny, tylko zmieniliśmy kształt tego kawałeczka. Myślisz, że ludzik ma więcej plasteliny??, wtedy Michał odpowiada: ?Nie, jest taki sam?. Pytam: ?Skąd to wiesz??, Michał (po chwili milczenia): ?A może jeszcze krzesło ulepimy? ( :-))) )?. Tak więc wspólnie lepimy krzesełko...



Eksperyment 4: badanie równowartości zbiorów przedmiotów powiązanych funkcjonalnie

Pokazuję Michałowi 10 pudełek od zapałek i pytam go, ile ich jest. Chłopiec ma trudności z policzeniem do 10, tzn. myli się na końcu, mówi np. ?8, 10? albo ?9,6?, pomagam mu, liczymy razem, w końcu Michał zgadza się, że pudełek jest na pewno 10. Po ułożeniu dwóch rządków i pytaniu o ilość elementów w każdym Michałek za każdym razem od początku zaczyna liczyć do 10 i zgadza się, że elementów jest równa ilość. Po rozsunięciu elementów i pytaniu ?Czy teraz też jest 10??. Michał jeszcze raz liczy i odpowiada:?10?. ?A tu?? ? wskazuję drugi rząd, znów następuje liczenie i odpowiedź: ?10?. ?Czy w obu rzędach jest tyle samo części?? ? ?Tak?.

Eksperyment 5: badanie odpowiedniości dynamicznej

Przedstawiam Michałowi po kolei wszystkie ?przedmioty do kupienia w sklepie? (znów problemy z liczeniem do 10) wraz z ich ?ceną?:1 zł. Michał kupuje kalkulator, ale na pytanie ?A ile musisz mi zapłacić??, odpowiada po chwili: ?8 zł?, pytam jeszcze raz i znów odpowiada:?8? - najprawdopodobniej dlatego, że kalkulator był ósmy w kolejności. Dla ułatwienia ustawiam przed każdym przedmiotem jeden pieniążek i znów tłumaczę, że każdy przedmiot kosztuje 1 zł. Michał następnie ?kupuje? kwiatek, a na pytanie ?A ile powinieneś zapłacić?? odpowiada po chwili ?Nie wiem?. Podpowiada mu Ewelina ?Jeden, prawda??, odpowiada ?Tak?. Michał kupuje jeszcze 3 przedmioty, za każdym razem poprawnie płacąc 1 zł. Na pytanie ?Ile ci zostało pieniążków??, liczy i odpowiada ?6?. Zakrywam swoje pieniądze i pytam ?A ile mnie zostało??. Michał odpowiada ?Muszę zobaczyć jeszcze raz?. ?A bez patrzenia??. ?Nie wiem?.

Eksperyment 6: badanie stałości długości

Michał potwierdza, że dwa papierowe paski są równej długości. ?A teraz?? ? układam jeden z pasków ukośnie ? ?Są równe?. Następnie układam paski prostopadle do siebie i znów pytam o ich długość, Michał odpowiada, że już nie są równe. ?Dlaczego tak myślisz??, pytam i ponownie układam paski równolegle do siebie, ?Są teraz równe?? ? ?Tak?. ?A teraz (znów kąt prosty)??, tym razem odpowiada, że ?Są równe?.

Eksperyment 7: badanie liczbowej odpowiedniości zbiorów przedmiotów o różnej strukturze przestrzennej

Tabletki i fasolki (po 10), chłopiec liczy je ? te same problemy z liczeniem. Następnie z fasolek układa domek, pytam, czy fasolek i tabletek jest nadal tyle samo, Michał odpowiada, że jest po równo, ale, aby móc to stwierdzić, za każdym razem od początku zaczyna liczyć tabletki i fasolki.

Diagnoza:

Michał znajduje się w pierwszym stadium operacyjności myślenia ? jest to poziom przedoperacyjny. Jeśli nawet udziela odpowiedzi poprawnych (stałości ilości, tabletki i fasolki), robi to niezbyt pewnie i nie umie wyjaśnić, jak do tego doszedł, istnieje więc przypuszczenie, że po prostu zgadł. Już w eksperymencie z plasteliną ulega złudzeniu wzrokowemu, że ?ludzika jest więcej?, odpowiada poprawnie dopiero naprowadzony przeze mnie, ale w jego głosie dalej nie słychać pewności. Ma problemy z liczeniem do 10 i nie umie utrzymać tej liczby w pamięci ? za każdym razem musi zaczynać liczenie od nowa, odpowiada poprawnie na pytanie o swoja ilość pieniążków, ale już na pytanie o moją ? nie, bo ich nie widzi. Ulega również złudzeniu wzrokowemu w kwestii długości pasków papieru, tzn. te ustawione pod kątem wydają mu się już nierówne ? poprawna odpowiedź następuje znów dopiero z moją pomocą, ale znów brak wyjaśnienia, które świadczyłoby o tym, że zrozumiał.


Badanie drugie


Eksperyment 1: badanie stałości ilości nieciągłych

Pokazuję Julii dwie większe szklaneczki ? stwierdza, że nie są równe:-), ale potwierdza równość dwóch szklaneczek mniejszych. Wsypuję do obu ryż ? Julia potwierdza, że w obu szklankach jest go tyle samo. Następnie przesypuję ryż z jednej małej szklaneczki do jednej większej i pytam ?Czy teraz też jest tyle samo ryżu??, Julia odpowiada ?Nie, tu (mała szklanka) jest więcej, a tu (większa szklanka) jest mniej?. ?Dlaczego tak myślisz??, pytam, - ?...?.

Eksperyment 2: badanie stałości ilości płynu

Nalewam wodę do dwóch mniejszych szklanek, pytam, czy jest równo, Julia nie jest pewna, mówi, ?Chyba tak ? tak?. Przelewam wodę z mniejszej szklanki do większej, pytam, czy jest równo, Julia mówi, że w małej szklaneczce jest więcej wody. Znów przelewam wodę do małej szklanki i Julia zgadza się, że wody jest tyle samo, przelewam jeszcze raz do większej szklanki ? tym razem pewnie odpowiada, ze wody w obu jest tyle samo, ale nie wyjaśnia, skąd to wie.

Eksperyment 3: badanie stałości ilości masy

Julia wybiera niebieski kawałek plasteliny, dzielę go na dwie części, Julia potwierdza ich równość. Następnie z jednego kawałka lepię kotka i pytam, czy plasteliny w obu częściach nadal jest tyle samo, Julia od razu pewnie odpowiada: ?Tak?. ?A skąd to wiesz?? ? ?Bo Pani ulepiła z tego samego kawałka?.

Eksperyment 4: badanie równowartości zbiorów przedmiotów powiązanych funkcjonalnie

Pokazuję Julii pudełka do zapałek, dziewczynka bez problemu oblicza, że jest ich dziesięć. Po ułożeniu dwóch rzędów z części pudełek na moje pytanie od razu odpowiada, że ?Są równe?, bo ?W każdym jest po 10?. Rozsuwam elementy pierwszego rzędu i pytam, czy teraz też będzie ich tyle samo, bez wahania odpowiada ?To też będzie 10?.

Eksperyment 5: badanie odpowiedniości dynamicznej

Pokazuję Julii, co może kupić w sklepie, Dziewczynka liczy i potwierdza, że przedmiotów jest dziesięć, następnie dajemy jej papierowe pieniążki i tłumaczymy, że każda rzecz w sklepie kosztuje 1 zł. Julia kupuje 4 przedmioty i za każdy płaci 1 zł ? rozumie tę zasadę. Po zakryciu moich pieniędzy pytamy, ile mam pieniążków, odpowiada: ?4?, pytamy ?A ile tobie zostało??, liczy i odpowiada: ?6?.

Eksperyment 6: badanie stałości długości

Julia potwierdza równą długość obu pasków papieru. Przekrzywiam jeden z nich i pytam, czy teraz też są równe, odpowiada, że tak, układam je w jeszcze innej pozycji, na pytanie: ?Czy nadal są równe??, Julia odpowiada: ?Są równe, tylko, że Pani odwróciła?.

Eksperyment 7: badanie liczbowej odpowiedniości zbiorów przedmiotów o różnej strukturze przestrzennej

Julia bez problemu przelicza zbiory fasolek i tabletek i stwierdza, że w każdym jest po 10. Następnie z tabletek układa kółko, a fasolki pozostawia w rządku. Pytam, czy w obu zbiorach jest nadal po dziesięć, od razu odpowiada ?Tak?, ale nie uzyskujemy odpowiedzi na pytanie, skąd to wie ? i od razu ucieka.

Diagnoza:

Julia znajduje się w trzecim stadium operacyjności myślenia ? są to operacje konkretne. Pomimo, że ?nie zalicza? pierwszego eksperymentu, to już w drugim ? podobnym przecież - pojmuje zasadę stałości, a pozostałe eksperymenty nie sprawiają jej większych trudności, odpowiedzi udziela od razu i pewnie. W części eksperymentów nie uzyskałyśmy odpowiedzi na pytanie ?Skąd to wiesz??, ale wydaje mi się, że wynikało to raczej z jej charakteru, a nie ? niezrozumienia. Sprawiała wrażenie dziecka dość nieśmiałego czy tez zamkniętego w sobie, tymczasem wykonywaniu przez nią zadań przyglądały się dość głośne koleżanki (oraz, w jednym przypadku ? dość głośny kolega). Mam wrażenie, że towarzystwo innych dzieci ją peszyło i dlatego nie zawsze odpowiadała na pytanie o sposób, w jaki rozwiązała problem, (chociaż odpowiadała pewnie i ?widać było po niej?, że rozumie).


Przydatna praca? Tak Nie
Komentarze (2) Brak komentarzy
27.7.2006 (14:13)

praca dobra....

27.7.2006 (14:12)

praca taka sobie, brakuje podstaw teoretycznych nie polecam



Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.