profil

Polska a ziemie ruskie za Piastów – konflikty i współpraca

drukuj
satysfakcja b/d

Treść
Obrazy
Wideo
Komentarze

Początki Rusi datuje się na ok. II poł. IX w. kiedy to Ruryk – wódz Waregów (jednego z plemion wikińskich), przybył do Nowogrodu Wielkiego w 862 r., zajmując samo miasto oraz pobliskie tereny i tworząc państwo ruskie. Jego następca – Oleg Mądry, w 882 r. przyłączył do utworzonego przez Ruryka państwa Smoleńsk i Kijów, a po zdobyciu tego ostatniego przeniósł tam stolicę dając początek Rusi Kijowskiej. Już od tamtego czasu tj. od IX – X w. jednymi z najważniejszych zachodnich sąsiadów Rusi były państwa plemion, które zamieszkiwały tereny dzisiejszej Polski. Było to spowodowane rozwojem handlu oraz chęcią nawiązania stosunków z państwami Europy Zachodniej pomimo tego, że najważniejszym sąsiadem dla państwa ruskiego było Bizancjum. Rozwój handlu warunkował rozwój ekonomiczny państwa ruskiego, lecz należy również wspomnieć, że kolejnym czynnikiem decydującym o tak ważnej pozycji Polski wobec Rusi było osadnictwo polskie na wschodzie, które sięgało do rzeki Bug i Górnego Dniestru. Potwierdza to kronikarz Nestor w swym dziele „Powieść lat minionych” wymieniając plemiona lechickie jako najbliższych sąsiadów kijowskich Polan.
Otwierający poczet polskich monarchów – Mieszko I z dynastii Piastów został wybrany na władcę Polski w 960 r. Jego polityka koncentrowała się głównie na ekspansji w kierunku Pomorza oraz w późniejszym okresie panowania również w kierunku Śląska i Małopolski, a także na utrzymywaniu stosunków dyplomatycznych z państwem czeskim oraz ścisłej współpracy z cesarstwem. Mieszko I chciał, aby państwo rządzone przez niego było zaliczane w krąg cywilizacji zachodnich, co skutkowało małym zainteresowaniem Rusią z jego strony i stałym izolowaniem się od Wschodu pogłębionym przez chrzest Polski w 966 roku. W 981 r. wielki książę kijowski Włodzimierz I Wielki podbił, należące wtedy do państwa Mieszka I, Grody Czerwińskie i ziemię przemyską mając prawdopodobnie zamiar przejąć kontrolę nad drogami prowadzącymi ku Bałkanom. Utrata tych terenów uwidoczniła małe zaangażowanie się państwa polskiego w sytuację na wschodzie.
Syn Mieszka I – Bolesław Chrobry, który objął władzę w 992 r. początkowo kontynuował politykę zapoczątkowaną przez jego ojca, czyli ścisłą współprace z cesarstwem do czasu gdy na tron cesarski, po niespodziewanej śmierci Ottona III, wstąpił Henryk II. Nieprzychylna postawa Henryka II wobec Polski oraz chęć wyzwolenia się Bolesława Chrobrego spod lenna cesarskiego doprowadziły do wojny pomiędzy państwem polskim, a cesarstwem niemieckim w latach 1002-1018, w wyniku której Bolesław utracił panowanie nad Czechami, ale Henryk musiał uznać niezależność Polski. Jednakże interesującą rzeczą w tej wojnie jest udział w niej Rusi Kijowskiej. Panujący wtedy wielki książę kijowski Jarosław Mądry opowiedział się po stronie Cesarstwa i w 1017 r. wspólnie z wojskami niemieckimi zaatakował Polskę.

Data dodania: 2014-03-05

Przydatna praca? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Typ pracy