profil

Człowiek w czasach zagłady. Jaki obraz człowieka i cywilizacji europejskiej kreuje Tadeusz Borowski w swych opowiadaniach?

drukuj
satysfakcja 71 % 31 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Opinie

Człowiek żyjący w czasach zagłady, w skrajnych warunkach obozu koncentracyjnego i postawiony w sytuacjach ekstremalnych miał trudności z zachowaniem moralności, musiał dokonywać wyborów, gdzie każde rozwiązanie było złe, tragiczne. Warunkami przeżycia było dostosowanie się do panujących realiów, przyzwyczajenie się do otaczającego zła, zrezygnowanie z przyzwoitości i ludzkich zachowań. Człowiek musiał nawyknąć do ciągłego głodu, bólu, cierpienia i ciężkiej pracy, a także wykazać się sprytem i przebiegłością. Nadzieja na wolność popychała go do kradzieży, donoszenia, zabijania, a nawet wyrzekania się własnych dzieci.
Tadeusz Borowski w swoich opowiadaniach przedstawia proces upadku człowieka w obronie własnego życia i degradację ówczesnej cywilizacji. Pisarz dobrze znał obozową rzeczywistość, ponieważ sam przebywał w Oświęcimiu, co czyni jego dzieło wiarygodnym źródłem informacji. Miejscem ludzkiej tragedii opisywanej w „Opowiadaniach” jest niemiecki lagier. Narratorem został Tadek, który jest fikcyjną postacią stworzoną przez Borowskiego, a zbieżność imienia i biografii uczyniła jego relację bardziej rzetelną. Bohater wypowiada się w pierwszej osobie, o obozowej rzeczywistości mówi beznamiętnie, rzeczowo, bez emocji, nie wnika w ludzkie uczucia, opisuje jedynie ich wygląd
i zachowanie, nie komentuje zdarzeń, przedstawia tylko suche fakty. Jest przykładem człowieka zlagrowanego, zdegradowanego przez obóz, w obronie życia dostosował się do reguł panujących w więzieniu.
W pierwszym fragmencie pochodzącym z opowiadania „U nas w Auschwitzu”
T. Borowski krótko przedstawia postać Witka, był to człowiek który dobrze radził sobie
w obozowej rzeczywistości, został „piplem Kronszmidta, najgorszego kata z Pawiaka”
i razem z pewnym Ukraińcem katował Żydów. Jest to przykład na to, że ciągła nadzieja na przeżycie, głód i ciężkie warunki determinują działania ludzi, walka o przetrwanie zmusza do stosowania obozowego kodeksu moralnego. W ten sposób człowiek staje się wspólnikiem zbrodni, zatarła się granica pomiędzy ofiarą i katem.
We fragmencie przedstawiony jest również tragiczny obraz ówczesnego świata, Tadek opowiada o wysoko rozwiniętej technice służącej do męczenia i mordowania ludzi. Początkowo nie potrafi tego pojąć, ani zrozumieć że to wszystko powstało w ludzkim umyśle. W obliczu takiej degradacji cywilizacji zachowanie ludzi ulega wynaturzeniu, zanika rozsądek na rzecz pierwotnych instynktów i podstawowych potrzeb. Jest to dowód na kryzys humanizmu europejskiego.
Drugi fragment z opowiadania „Dzień na Harmenzach” przedstawia rozmowę Tadka z Bekerem. Stary Żyd opowiada, że powiesił własnego syna za kradzież chleba. Główny bohater jest oburzony zachowaniem współwięźnia, ale dlatego że w obozie był krótki czas i jeszcze dobrze nie wiedział do jakich zachowań jest zdolny człowiek.

Data dodania: 2011-02-19

Przydatna praca? Tak Nie
(0) Brak komentarzy
Gramatyka i formy wypowiedzi


Masz problem z zadaniem?

Tu znajdziesz pomoc!
Wyjaśnimy Ci krok po kroku jak
rozwiązać zadanie.

Zaloguj się lub załóż konto

Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w Serwis stosuje pliki cookies w celu świadczenia usług. Więcej szczegółów w polityce prywatności.