profil

Monarchia feudalna w średniowiecznej Polsce.

drukuj
satysfakcja 53 % 21 głosów

Treść
Obrazy
Wideo
Komentarze

Temat: Monarchia feudalna w średniowieczu ( w Polsce)

Feudalizm to system społeczno-polityczny oparty na zależnościach pomiędzy poszczególnymi szczeblami drabiny feudalnej, wywodzący się z prawa książęcego. Głównymi jego elementami były różnego rodzaju daniny ściągane od gospodarstwa rolnych (w bydle lub owcach), stacje, czyli obowiązek goszczenia władcy i jego dworu, rozmaite posługi – od początku XIIw.- zamieniane na pieniądze, dochody z monopoli władcy (dochód od bicia monety, prawo do łowów) oraz sieć osad służebnych. Osady służebne były to setki wsi wyspecjalizowane w wielu specjalnościach głównie za sprawą Bolesława Chrobrego. Ustrój prawa książęcego znajdował swe główne oparcie w sieci grodów, która nadal rozbudowywała się dając początek miastom. Rewolucja „miejska” przyczyniła się do rozwoju stosunków towarowo pieniężnych w kraju.
Jednym z czynników przygotowujących rozkład systemu prawa książęcego był właśnie rozwój miast i gospodarki pieniężnej. Drugim był rozwój wielkiej własności, czyli po prostu wielkiego sektora gospodarki rolnej kierowanego przez wykształcającą się klasę szlachecką, co oznaczało dalszy postęp w rozwoju stosunków feudalnych. Klasa ta stanowiła na razie zbiór warstw o niezbyt sprecyzowanych prawach usytuowanych w strukturze społecznej między panującym i jego rodziną a drobnymi rolnikami. Najwyższą pozycję zajmowali nobile-możni znajdujący się w bezpośredniej orbicie dworu książęcego (czy królewskiego), za nimi szli możni niżsi rangą i drobni rycerze (tzw. włodycy).
Początkowo główną formą własności rycerskiej (dziedzicznej oraz pochodzącej z nadań panującego) był oparty na pracy niewolnych samowystarczalny folwarczek (praedium). Ludność nierycerska wolna podlegała bezpośrednio księciu (państwu), dostarczając różnych środków, z których korzystali również możni stopniowo skupiający w swym ręku coraz więcej ziemi (na początku XIII w. znany jest Piotr Włostowic, który na śląsku sam ufundował kilka kościołów). Ogólnie można powiedzieć, że w XI-XIII w. następował z jednej strony proces kształtowania się klasy szlacheckiej, a z drugiej klasy uzależnionych chłopów feudalnych (poddanych) zobowiązanych do różnego rodzaju świadczeń (renty feudalnej) na rzecz nie państwa lecz panów prywatnych.
Obok państwa największym właścicielem ziemskim był Kościół bogato przez państwo wyposażony. Z bulli Innocentego II z 1136 r. wynika, że dobra arcybiskupstwa gnieźnieńskiego na początku XII w. liczyły około 150 osad. Dobra te, drogą immunitetu, były wyłączone spod prawa książęcego a aparat państwowy wspomagany był przez kościelny. Dużą rolę w administracji państwowej odegrały parafie, zastępujące dawny system opoli. Państwo dzieliło się na prowincje, a te na okręgi grodowe zarządzame przez komesów (kasztelanów).

Przydatna praca? Tak Nie
Komentarze (1) Brak komentarzy
12.5.2011 (19:37)

Powodzenia... Państwo Polskie miało 3 ustroje związane z monarchią. Nie jest to tylko feudalna lecz także stanowa i elekcyjna